دو نگاه

ما انقلاب کردیم ، اما انگار منفجر شدیم !!!

2012-02-02T15:37:00.001-08:00

در قلب اروپا بود، اما انگار از پشت دیوارهای شیشه ای دنیا را تماشا می کرد . سر وصدا را می شنید، صدای ناقوس کلیسا را می شنید، صدا ی پا را می شنید، و همه چیز را می دید، اما در هیچ جایی نقش نداشت . در میان مردم بود، اما حبابی به دورش کشیده بودند که کسی صداش را نشنود. فقط گاهی از سر ترحم یا کنجکاوی کسی می پرسید : از کجا می آیید؟ »

«. ایران »

«. ایراک . یا، صدام حسین »

«. نیشت ایراک »

چقدر دردناک بود. شمرده شمرده و بلند گفتم : « ایران . ایران »

«. اوه . یا، ایران ، خمینی »

بدنم شروع کرد به لرزیدن . دندان هام کلید شد و چشم هام گره خورد به چشم های آن همسایه ی آلمانی که مثل سگ از زنش می ترسید، و ماشینش را از بچه هاش بیشتر دوست داشت . تنم گُر گرفت و داشتم به این فکر می کردم که اگر از آن طرف ها آمده باشی تو را با صدام حسین و خمینی می شناسند. اصلاً یادشان نیست که آنها هم روزگاری هیتلر داشته اند. شاید هم نمی خواهی به رویشان بیاوری . خوب نیست ، خجالت می کشند. آره ، خجالت می کشند. مگر تو خجالت نمی کشی ؟ پس چرا هی به روت می آورند؟ مگر خودشان جنگ و رژیم توتالیتر نداشته اند؟ مگر خمینی را خودشان از پاریس تزریق نکردند؟ برو یک فکری به حال خودت بکن ، بدبخت ! تو که می توانی بکن . بهشان نشان بده که از زور گشنگی نیامده ای اینجا. مشکل سیاسی داری . پناهنده شده ای که همین را بگویی .

...

شاید همه چیز با نان آغاز شد.

ما فرزندان انقلاب نبودیم ، ما نان بودیم . نان داغی که لقمه ی چپِ سران حکومت شدیم . تکه پاره مان کردند و خوردند و پاشیدند. نه . چه می گویم ؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم . ما را مصرف جامعه مان نکردند، ما را اِسراف کردند، پخشمان کردند که بر سفره ی خودمان ننشسته باشیم ، که هیچ کداممان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم . شخصیت و هویت مان را به لجن کشیدند که حتی در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه ی مردم زندگی کنیم . دلم می خواست موهام سیاه نبود، سبیلم سیاه نبود، آرواره های بزرگ می داشتم ، با موها ی بور، از یک نژاد برتر که احساس غریبی نکنم ، خارجی نباشم ، و فکر کنم که اینجاهم سرزمین من است .سرزمین من کجاست ؟ من کجایی ام ؟ از کجا به کجا پرتاب شدم ؟ تو به من بگو، برادر! اصلاً چرا این جوری شدیم ؟ ما انقلاب کردیم ، اما انگار منفجر شدیم . یک تکه مان رفت زیر خاک . یک تکه مان میراث خوارشد، افتاده است به دزدی گرگی ، هرجا بوی پول بیاید سرمایه گذاری می کند، با دادستان انقلاب شریک شده که در جزیره ی کیش پاساژ بزند ، حالا هم دارد مبلیران ورشکسته را می خرد تا آباد کند. یک تکه مان به بغداد افتاد، تا زنده بود عربی بلغور می کرد، چریک های سالخورده را به صف می کشید و از میلیشیای خواهران سان می دید. آخرش توی بیابان ها جوری لت و پارش کردند که انگار گرگ او را دریده . آره ، گرگ او را درید. ما هم اسیر این خاک شدیم ، آویزان ، مثل دندان عاریه که با عطسه ی کوچکی از دهنشان پرتاب شویم . پرتاب هم نشویم فقط زنده ایم ، زندگی که نمی کنیم . آلمانی ها یک اخلاقی دارند که اگر هزارتا گُل براشان بکاری نمی گویند مرسی . ولی اگر پات را روی یکی از همان گل ها بگذاری ، می گویند ببینید این خارجی ها با گلهای ما چکار می کنند!!!

...

شاید همه چیز با انقلاب آغاز شد.

امّا هیچکس نمی داند انقلاب از کجا آغاز شد. این معمایی است که به عنوان یک راز برای ابد خواهد ماند. آیا آمریکا خواسته بود که قدرت ایران را در منطقه مهار کند؟ آیا انگلیسی ها خمینی را در آب نمک خوابانده بودند که مذهب را علیه خودش چماق کنند و بعد از یک قرن تلاش روی قدرتِ مذهب، عاقبت به خواسته ی خودشان جامه ی عمل بپوشانند؟ آیا اپوزیسیو ن به قدرت رسیده بود و بالغ شده بود؟ و یا مردم ازستم شاهی تاریخی به ستوه آمده بودند؟ هیچکس نمی داند. شاید هم رادیو ب ی. بی . سی داشت اثبات می کرد که عصر ارتباطات است ، آغاز عصر ماهواره و موج و خبر. عصر تهییج و جریان سازی . و داشت این مسئله را آزمایش می کرد که با یک رادیو از آن سر دنیا می شود مملکتی را زیر و رو کرد.

...

صفحات روزنامه ها پر بود از تصویر اعدا م شدگان . مرکز بحث راجع به اعدام های انقلابی ، چهارراه داس وچکش بود، و عکسهای بزرگ شده ی جدید، هر روز به در و دیوار نصب می شد. اما شور انقلابی ما با تو فرق داشت . تو با اعدام ها مخالف بودی و در سخنرانی هات صریحاً اعلا م می کردی این انقلاب دارد اژدها می شود، دارد آدم می خورد. باید جلوش را گرفت نظر احزاب و سازمان های سیاسی را رد می کردی . و ما برای اینکه به تو بفهمانیم انقلاب یعنی تصفیه ی خون کثیف ، اعلامیه ها و روزنامه ها را برات می خواندیم شش تن از قدیمی ترین زندانیان سیاسی عضو حزب توده اعلام کردند که حکم اعدام جنایتکاران را مردم امضا کرده اند.

سازمان مجاهدین خلق نوشته بود : اعدام خیانتکاران انتقام الهی است .

دبیر کل حزب توده گفته بود : دادگاه های انقلاب ، ایران را سربلند کردند .

سازمان چریک های فدایی خلق در اطلاعیه ای گفته بود : اعدام مقام های رژیم سابق کاملاً لازم است .

ما کمونیست ها هم از طرف سازمان یک اطلاعیه دادیم و اعدام ها را تأیید کردیم .

...

شب دراز بود. آنقدر دراز که هنوز به صبح نرسیده ، لاجوردی ، رئیس زندان اوین گفت : حرف دیگری نداری؟

" خیر "

" وصیت یا پیغا م خاصی نداری "

" نخیر "

" البته خارج از فضای دادگاه ، من به پدرت ارادت مخصو ص دارم ، عموی شما شهید امانی از اسوه های . نهضت ماست ، اسد هم سفارشت را کرده . اگر پیغام خاصی داری بگو "

" قبلاً گفته ام ، من جوانی ام را پای این انقلاب گذاشته ام . حرف هام را فقط از تلویزیون خطاب به مردم می زنم "

" هوالعزیز. پسر نو ح با بدان بنشست ، خاندان نبوتش گم شد. پدرش نماینده ی مجلس شورای اسلامی است ، اما پسر، مرتدی است که حتا حاضر نیست شهادتَین را جاری کند. بسم الله القاصم الجبارین . حکم اعدام این مرتدِ باغی صادر گردید . والسلام علیکم و رحمه ی الله و برکاته "

پی نوشت : قسمت هایی از رمان فربدون سه پسر داشت ، عباس معروفی ( قسمت های مختلف پیوسته نیست و با سلیقه شخصی انتخاب شده )

ندا

لذت می برم ، پس هستم !

2011-12-30T21:17:00.000-08:00

وقتی هوس خاطرات می کنی و بعد از مدت ها به نوشته های خاک خورده ات سر می زنی ، گاهی بعضی از صفحه های فراموش شده دفترت حسی را بیدار می کنند که باید لحظه ای بیاندیشی تا شاید بخشی از آن را به خاطر آوری . هفته گذشته به رسم تمام شب های هول و استرس سمینار ، هوس سرزدن به نوشته هایم را کردم ، و به صفحاتی برخوردم که برای بازسازیشان بیشتر از چند لحظه به وقت نیاز داشتم ، اما از حس آن لحظه و مسخی نوشته هایم ( به سنت تمام روزهای دیوانگی ام ) آنقدر لذت بردم که دلم نیامد این جا ننویسمشان .

من روی تخت دراز کشیده بودم ، چشم هام مستقیم به آخرین نقاشی عمه روی دیوار بود ، صدای آهنگی که عمه می نواخت هم آرام آرام توی گوشم ، آخرین درسش را تمرین می کرد ، قطعه ای از کلمنته و من مثل مسخ شده ها ...

گلدانی پر از گل های داوودی تازه چیده ی بنفش ، تمام تابلو به رنگ بنفش ؛ رنگی که همیشه دوستش داشتم ، ضربه انگشت های عمه روی دکمه ها و رقص روی کلاویه ها و صدای مترونم : تق تق تق ... صدای منظم با فاصله 70 تق تق تق ...

داشتم به حال عجیبم فکر می کردم ، احساسی که نمی شناختمش ، پلک هایم سنگین می شد وناگهان چشم هام بسته می شد ، خواب نبودم انگار ، هر چند ثانیه وقتی آهنگ به اوج می رسید چشم هام باز می شد و نگاه مستقیمم به آخرین تابلو . یک لحظه به خودم آمدم ، من دارم لذت می برم ؟؟!

خیلی وقت بود فراموشش کرده بودم ، در جنگل ، در ساحل ، بین گل ها و سبزه ها ، ساعت های تنهایی شب توی حیاط ، وقتی آسمان پر از ستاره بود و شهاب ها هر چند لحظه یکبار غافلگیرم می کردند ، انگار همیشه دنبال این احساس بودم . اما همیشه یک چیزی کم بود ، همیشه یک جای کار می لنگید ، کم کم داشتم باور می کردم ، لذت بردن فقط یک فکر انتزاعی ست ، چیزی که وقتی " نیست " ؛ " هست " !!! وقتی به فکر چیزهای دوستداشتنی هستی اسمش را لذت می گذاری ، اما درست وقتی باید لذت ببری فراموشش کرده ای ، درست وقتی همه چیز فراهم است تو یادت می رود که داری لذت می بری .

حالا چطور حواسم جمع شده ؟ من دارم لذت می برم . از صدای این آهنگ ، از رنگ های اعجاب آور این تابلو ، از ترکیب این دو با هم .

عمه بی توجه به من ، آرام آرام با بهترین ژستی که یک نوازنده می تواند بگیرد ، انگار روی سن بزرگترین کنسرت قرن نشسته باشد ؛ اجرا می کرد ، شاید اوج احساس و لذت او مرا این چنین غرق لذت کرده بود .

همچنان صدای ضربه رو دکمه ها ، رقص انگشتان بین کلاویه ها ، صدای منظم مترونم تق تق تق ... با فاصله 70...

انگار نت ها را که توی هوا پرواز می کردند می دیدم ، نت هایی با انواع رنگ های بنفش ترکیب شده با خاکستری ، آرام آرام پرواز می کردند و من همانند مسخ شده ها ...

نگاهی به دور و برم انداختم ، من روی یک تخت کنار اتاق ، کنار تخت کتابخانه کوچک عمه و میز کار ، و کمی آن طرف تر خودش پشت پیانو فارغ از من .چهار تابلوی دیگر هم روی دیوار هست ، دو تا گلدان گل دیگر و یک نقاشی خیلی قدیمی ، قدیمی تر از تولد من . اینجا خبری از درخت های سر به فلک کشیده با پیچک های همیشه سبز نیست ، اینجا خبری از رودخانه های همیشه جاری و پرندگان زیبا نیست ، قلب من اینجا سرمست حضور کسی نیست ، و من عوض نشده ام ، همان ندا هستم ، همان ندا با تمام خاطرات تلخ و شیرین و یکسال گس که پشت سر گذاشته ، و قلبی که ...

خنده ام گرفت ، کمترین امکانات برای لذت بردن . داشتم سعی می کردم کمی یادم بیاید چرا قبلا لذت نمی بردم ؟ خارج از این اتاق ...

بله خارج از این اتاق اتفاقات ناگواری در حال رخ دادن است ، خارج از این اتاق آدم هایی هستند همانند سنگ ، بعضی هاشان دروغگو ، بی وفا ، ریاکار ...

بعضی هاشان ساده ، بی فکر ...

بعضی هاشان ...

آدم هایی که انگار کمر بسته اند به آزار ، به پخش کردن نفرت ...

بیرون از این اتاق آدم هایی هستند که رنج می کشند ، از نابرابری ، بی عدالتی ، از دروغ ، فقر ، غم ...

انگار سعی داشتم ، خودم ، این احساس لذت را نابود کنم ، اما نمی شد!!!

هنوز چند ساعت نگذشته که فهمیدم دوستی که چند ماه از او بی خبر بودیم را برده اند ناکجا آباد ، همان جا که خیلی ها را برده اند ، و این بغض شده بود ته گلویم .

اما من داشتم لذت می بردم !!!

قطعه کلمنته ، نت های پرنده ، رنگ های بنفش ، تق تق تق ... با فاصله 70 .

هر کاری هم کنید ، هر چقدر بذر کینه بکارید ، هر چقدر مرا از بودنم ناامید کنید ، هر چقدر شادی را سرکوب کنید ، من یک جایی ، توی یک اتاق 20 متری ، با 5 تابلو ، یک کتابخانه ، یک تخت ، یک میز کار ، و عزیزی که با لذت پیانو می نوازد ، هنوز حسی به اسم لذت را تجربه می کنم ، هنوز هستم ، هنوز زنده ام ، هنوز خودم ، خودم را فراموش نکرده ام .

ندا 90.1.4

با من وعده ی دیداری بده ...

2011-12-10T00:45:00.000-08:00

در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست می دارم،

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمان گشاده ی پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را،

در پرده یی که می زنی مکرر کن.

در فراسوی مرزهای تن ام

تو را دوست دارم.

در آن دوردست بعید

که رسالت اندام ها پایان می پذیرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها

به تمامی

فرو می نشیند

و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد

چنان چون روحی

که جسد را در پایان سفر،

تا به هچوم کرکس های پایان اش وانهد...

در فراسوی عشق

تو را دوست می دارم،

در فراسوی های پرده و رنگ.

در فراسوی پیکرهای مان

با من وعده ی دیداری بده.

احمد شاملو

ندا

سطر های خط خورده...

2011-11-13T13:35:00.000-08:00

سطر اول

همایش توی آمفی تئاتر برگزار می شود و من کنجکاوانه خیره شده ام به فراخوان روی برد : نقد و بررسی فیلم خط و نشان رهبری دسیسه جدید شبکه بی بی سی .هم خنده ام گرفته بود هم توی گلویم بغض داشتم ، دلم می خواست از یک نفر بپرسم ، این جلسه نقد و بررسی کرسی موافق هم دارد؟

خط می زنم ، امروز فقط مال خودم نیستم ...

توی آسانسور خسته از مسافرت چند ساعته و چند ساعت نشستن توی کلاس ، داشتم فکر می کردم غذا نخورده فقط بخوابم ، که چشمم به دیواره آسانسور خورد ، بزرگ حک شده بود : "سبز پیروز است" ، و پایین آن "درود به جنبش سبز" . خستگی که از تنم بیرون رفت هیچ ؛ گل از گلم شکفت و دلم گرم شد.همان طور سرخوش آمدم توی اتاق ، دو سه نفر کنار تخت من نشسته بودند ، مشغول آرایش و بلند بلند حرف زدن .خوشم نیامد از حرف هاشان لوس و بی حاصل بود ، من سعی می کردم در این بلبشو کمی استراحت کنم دو نفر وارد شدند و با صدای بلند داشتند از اتفاق توی کلاس و آمدن بسیجی ها صحبت می کردند که گوش های من تیز شد ، یکی گفت : " ما داشتیم با استاد بحث می کردیم که یکهو دو نفر بی خبر آمدند توی کلاس بدون توجه به استاد شروع کردند به خواندن دیوار ها و گفتند امروز گزارش دیوارنویسی در این کلاس داشتیم" ، من همچنان لبخند می زدم ،آن یکی گفت : "چه دیوار نویسی؟ مگه الان بازم می نویسن چیزی؟" من ساده دل گفتم:" چرااا من امروز توی آسانسور دیدم ، تازه روی همین میز کنار تخت هم هست"، و به انتظار شادی آنها ، با ذوق از جایم بلند شدم.همان دو نفر که تا چند لحظه پیش مشغول آرایش بودند و از شوهر و مادرشوهرشان حرف می زدند یک صدا گفتند "مسخره ها که چی بشه؟" من وا رفتم ، دلم می خواست بگویم این که شما سه ساعت پشت سر جد و آباد شوهرتان حرف زدید و بعد خیلی بی ربط از عشق به رفتن مشهد و زیارت گفتید مسخره نیست ؟ اما این که حتی در این خوابگاه هم صدای مردم پیچیده مسخره است؟

خط می زنم ، گوش سنگین ،تا صبح قیامت نمی شنود ...

سطر دوم

دارم آماده رفتن می شوم ، هوا که سرد می شود تصمیم گرفتن برای این که چه بپوشی مراسمی ست برای خودش.دارم فکر می کنم دلم می خواست یک پیراهن شکلاتی پشمی تا سر زانو بپوشم ، با ساق بلند کرم رنگ ، یک کمربند چرم هم می بستم تا پیراهنم خوش فرم توی تنم بنشیند . یک شالگردن شیری رنگ بندازم دور گردنم ، جلوی موهام را صاف کنم و زیر موهام را درشت درشت تاب دار کنم جلوی آینه بایستم و وقتی آرایش کردم همان رژ قرمز دوستداشتنی ام را بزنم و آنوقت به خودم لبخند بزنم . یک کیف کوچولو بگیرم دستم و با پوتین های بلند زیر زانو بروم بیرون . چقدددددرررررررررررررر مسخره است ، دارم فکر می کنم چقدر آرزوهای من ، کوچک و مسخره است .

خط می زنم ..... تمام دلخوشی پوشیدن پیراهن کوتاه و قدم زدن توی خیابان های شهرم را خط می زنم ...

حواسم هست که دارد به من نگاه می کند ، و هر لحظه که نگاهم به نگاهش گره بخورد یک لبخند همراه با دستپاچگی تحویلم می دهد . تا تنها باشم یکهو جلوی من سبز می شود و دائم سوالات بی ربط می پرسد، شاید باید جواب بدهم ، شاید باید من هم پابه پای او حواسم را جمع کنم ، شاید باید کمی حواسم به کارهایش و کارهایم باشد ...شاید...

خط می زنم ، هنوز کامم تلخ است و هنوزهم قلبم فشرده ست، این سطر هم خط می زنم...

دو نفر دست هم را گرفته اند ، آرام آرام زیر گوش هم حرف می زنند ، دو نفر حرف نمی زنند اما توی چشمهاشان پر از حرف است ، یکی سرش را روی شانه آن یکی گذاشته و هر چند لحظه لبخند می زند ، من...... من هنوز درگیر سوال بی جواب خودم هستم ،و خیره به همه دو نفر های توی خیابان ذهنم دنبال چیز دیگری ست و چشم هام در وجود آن دو چیزهای دیگری را بررسی می کند و مشغول سرتاپا بالا و پایین کردن آنهاست . توی دل خودم ...........

خط می زنم ، فکر بی حاصل را خط می زنم

دلم که تنگ می شود...

همان جا خط می زنم ، این یکی را باید از ریشه خط زد ، باید ریشه این یکی را سوزاند ، پس می سوزانم این بار ...

سطر سوم

همیشه دیر می رسم به کلاس ، همیشه ی خدا شاگردم زودتر از من رسیده ، قدم هایم را بلند تر می کنم مگر این که کمی زودتر برسم ، یک ماشین جلوی پایم ترمز می کند ، خانم ... بفرمایید برسونمتون.ااا خودش است شاگردم ، چه خوب او هم امروز دیر کرده ، سلام می دهم ، دلم می خواست با او دست بدهم و از این که از دویدن توی خیابان نجاتم داده تشکر کنم.

خط می زنم ... من توی ذهن آدم ها نیستم که بدانم مثل من از تمام این سنت های دروغی و الکی خسته شده یا نه .. پس خط می زنم

گاهی دلم می خواهد به او بگویم که از تمام محبت هایش ممنونم ، دلم می خواهد بداند که برایم یک دوست است و بداند معنی یک دوست برای من با یار فرق دارد ، دلم می خواهد مثل یک دوست بغلش کنم و از تمام محبت هایش تشکر کنم ، دلم می خواهد به خاطر لطف هایش ببوسمش.

خط می زنم ... من دخترم و او پسر ...... دلیلی واضح تر از این برای خط خوردن یک سطر دیگر؟؟؟

از همان روز که به یاد دارم همه چیز را خط زده ام ، اعتقادم را خط زده ام ، اعتراضم را خط زده ام ، نیازم را خط زده ام ، آرزویم را خط زده ام ، دوستی را خط زده ام ، میل یک آغوش کشیدن ناقابل را خط زده ام ، جسارت فریاد خواسته ام را خط زده ام ، احساسم را خط زده ام ، شور و هیجانم را خط زده ام ، دوست داشتنم را خط زده ام ، و بوسیدن و …..حتی امروز خیلی حرف ها را همین جا ، جایی که قرار بود روزی خودم باشم ، خط زده ام....

ندا

آسمان همیشه آبی ست !!!

2011-08-20T11:44:00.000-07:00

ساعت بزرگ شهر رو به آسمان از خورشید پرسید، اگر امروز روی دوازده ظهر بایستم ، و دیگر حرکت نکنم قول می دهی که غروب نکنی؟ خسته شده ام از ساعت های تنهایی شب ، از این همه سکوت !

دلم شلوغی می خواهد و مردمی که هر روز در رفت و آمدند تا یادم برود که چقدر تنهام...

خورشید

– خورشید بود آخر ، وسیع و مهربان –

قبول کرد که غروب نکند !

ساعت بزرگ شهر روی دوازده ظهر ایستاد ،

خورشید غروب نکرد ،

همه جا روشن بود،

همیشه روز بود ،

و مردم در رفت و آمد.

خبری از تنهایی و سکوت شب نبود

اما

ساعت بزرگ شهر برای همیشه خواب بود !!!

من داشتم تاب بازی می کردم شاید ، زیر درخت تنومند توت توی حیاط خانه خانم جان ، شاید هم توی کوچه محلشان از روی گودال های آب ، یادگاری باران چند ساعت پیش می پریدم و گاهی توی یکی از گودال ها:

شالاپ..........صدای جیغ مامان

شاید هم موقع قایم باشک بازی بود ، وقتی یک جای دنج پیدا می کردم که باید ساعت ها می گذشت تا پیدایم کنند و من چقدر این انتظار را دوست داشتم ، هر چند که همیشه متهم به خراب کردن بازی بودم .

خلاصه یک جایی بود که من تنها بودم ، از آن روزهای ابری که بدجور دلم می گرفت ، همان موقعی که غصه می خوردم برای آسمانی که آبی نبود ، خاکستری بود ، دلگیر بود.چشمهام خیره به آسمان بود نمی دانم چند سال داشتم هر چه بود خیلی کم بود .سن و سالی که آدمیزاد به تشخیص می رسد ،چون کسی به من نگفته بود این آسمان نیست که خاکستری ست ! همیشه این سوال توی ذهنم بود که مگر آسمان آبی به آن زیبایی چه ایرادی داشت که گاهی خاکستری رنگ می شود؟ و دلم می گرفت .

باید خیلی کوچک بوده باشم ،یادم هست مال آن موقع هاییست که قدم حتی از بوفه آشپزخانه هم کوتاه تر بود و برای برداشتن یک لیوان باید سه تا از قابلمه های مامان را روی هم می گذاشتم .یک روزی از آن روزها که کودک تر از امروز بودم ، خیره به آسمان خاکستری ناگهان چیزی دیدم : مثل یک حادثه ، مثل یک جادو وبرای قلب کوچک من و چشم هایی که همیشه و همیشه عاشق خیره شدن به آسمان آبی بود مثل یک معجزه.

تکه ای از آسمان آبی بود!!!

نمی دانم چند سال گذشته ، اما این یکی از شیرین ترین خاطرات زندگی من است روزی که فهمیدم این آسمان نیست که خاکستری ست ، آسمان همیشه آبی ست . برای خودم توی دنیای کوچک کودکی یک کشف تازه داشتم .انگار تمام آن دلتنگی هایی که از آسمان خاکستری توی قلبم بود ، یکهو باز شد.آنقدر زل زدم به تکه های کوچک آبی آسمان تا ابرها از رو رفتند و من فاتحانه و شادمان درس تازه ای از زندگی گرفتم .

مدت هاست حس می کنم آسمان دلم ابری ست ، بارانی هم نیست تا کمی سبک شود این بغض عجیب.اما امروز مثل یک ندای 4 یا 5 ساله چشم دوخته ام به تکه های آبی کوچک آسمان دلم .آنقدر خیره می شوم و آنقدر نگاه می کنم تا تمام ابرهای خاکستری از رو بروند ،و من فاتحانه گذر از روزهای خاکستری را جشن بگیرم .

ندا 90.5.29

من کسی می شوم ...

2011-07-23T06:34:00.000-07:00

داشتم توی دلم شعر فروغ را زمزمه می کردم ، یکی از آنهایی که خیلی دوست دارم

من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفشهایم هی جفت می شوند

و کور شوم

اگر دروغ بگویم

…

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست،

مثل پدر نیست ،

مثل انسی نیست ،

مثل یحیی نیست ،

مثل مادر نیست

و مثل آن کسی است که باید باشد

و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است

…

چقدر این شعر شیرین است ، چقدر به دل آدم می نشیند از بین انبوه شعرهای فروغ که همیشه قلبم را فشرده می کند این یکی همیشه امید بخش و پر از حرف بود برایم هر چند وقتی به کنایه هایش می رسیدم چشم هایم پر از اشک می شد

...

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوضشان هم خونیست

و تخت کفشهاشان هم خونیست

چرا کاری نمی کنند؟ چرا کاری نمی کنند؟

و من باز هی از خودم می پرسم چرا کاری نمی کنند؟؟

اما شیطنتم می گیرد وقتی می خوانم :

چقدر دور میدان چرخیدن خوبست

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر سینمای فردین خوبست

و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم می آید

و بعد خودم دنبال چیزهای خوب خودم می گردم :

چقدر روشنی خوب است

چقدر دوچرخه سواری خوب است

چقدر توی استخر زیر آبی رفتن خوب است

چقدر یک روز با تاپ و شلوارک تو خیابان ها دویدن بدون ترس از زالوهای کثیف خوب است

چقدر دوستداشتن خوب است

چقدر بدانی یکی دوستت دارد خوب است

و من چقدر همه چیزهای خوب را دوست دارم

و من چقدر دلم می خواهد یک نفر را ببوسم

و من دارم فکر می کنم انگار همه به دنبال یک کسی برای خودشان می گردند ، من هم یک روزی همین را نوشتم ، توی همان دفتر بزرگ قرمز رنگ که مال کلاس خیاطی 16 سالگی مامان بود چند صفحه اولش طراحی های مامان بود و بقیه صفحه ها سفید سفید سفید.از همان بچگی دلم غش می رفت وقتی یک کاغذ سفید می دیدم ،آرام نداشتم تا چیزی بنویسم یا طرحی بزنم. هنوز هم برگه های A4 جلوی میز رضا قند توی دلم آب می کند.چه نقشه ها کشیدم برای آن دفتر بزرگ که عین دفترنمره کلاسمان بود ، 14 سالم بود انگار وقتی آن دفتر مال من شد ، و من توی هر صفحه اش هر چه نوشتم اولش این بود : من به دنبال کسی می گردم

تمام نوشته هایم با این کسی شروع می شد .و من توصیف می کردم این کسی خودم را.آنقدر گشتم و گشتم تا یک روز فکر کردم کسی من هم پیدا شده.

اما سخت در اشتباه بودم ، نه تنها کسی من پیدا نشده بود ، اشتباه من همین جستجوی بی حاصل بود.

هفته گذشته بود جایی بودم ، انگار آن ها هم به دنبال کسی می گشتند ، این روزها انگار همه به دنبال یک کسی می گردند

کسی برای دوست داشتن

کسی برای عاشق شدن

کسی برای درد دل

کسی برای آغوش

کسی برای آرامش

یا بعضی ها کسی برای سربه سر گذاشتن و آزار دادن مگر درد درونیشان کمی فراموش شود

اما آدم هایی هم هستند که خودشان فکر می کنند خیلی کسی مهمی دارند کسی که قرار است دنیایشان را نجات دهد.چقدر بدم می آید از این کسی...

نمی دانم کی ، یا کجا این توی ذهن من نشست، شاید آن کتاب پلی به سوی جاودانگی باخ بود که خواندم یا شاید آن موقع که کسی خودم در حقم کسی نشد. نمی دانم ، یک روزی به خودم گفتم من به دنبال کسی نمی گردم. من کسی را نمی خواهم .آهای آدم ها من قبول ندارم که کسی می آید، چون نمی آید هزار هزار سال هم که بنشینید و منتظر بمانید کسی نمی آید.

کسی منم

کسی شما هستید

کسی که قرار است بیاید

کسی که قرار است مثل هیچ کس نباشد

حالا من خودم یک چیز تازه می نویسم. هنوز هم شعر فروغ را دوست دارم ، اما قبول ندارم.

کسی نمی آید

کسی در کار نیست

من ، کسی می شوم

کسی که مثل هیچ کس نیست

کسی که مثل او نیست

مثل آن آدم خیالی که همه منتظرش هستند نیست

کسی که قرار نیست با اسب سفید بیاید

من کسی می شوم

اما نه آن کسی که قرار است دنیا را نجات دهد

چون کسی در کار نیست

و دنیا نجات نمی یابد

من کسی می شوم نه آن کسی که قرار است با شمشیر حق بیاید

من شمشیری ندارم چون شمشیری در کار نیست

من کسی می شوم

کسی که شمشیرش محبت باشد

من کسی می شوم

برای خستگی مادرم

برای این همه سال،سوال های بی جوابش

من کسی می شوم

می خواهم کسی باشم برای پدرم

برای پاها و دست های زحمت کشیده اش

برای پیشانی چروک خورده اش

من کسی می شوم

کسی برای نسا

برای دلتنگی هایش

برای بغض هایش

کسی می شوم برای آرزوهایش

من کسی می شوم برای رضا

برای تمام سکوت های پر از بغضش

کسی می شوم برای تنهایی اش

من کسی می شوم

برای سارایم

برای حرف هایش

برای شیرینی هایش

می خواهم کسی باشم برای گلناز

برای تمام روزهایی که نشد با هم باشیم

می خواهم کسی باشم برای آن که به دنبال کسی می گردد

برای همان که روزی به دل بنشیند

کسی برای تنهایی هایش

کسی برای بی پناهی هایش

و شانه ای برای اشک هایش

آغوشی برای آرامشش

گوشی برای تمام نگفته هایش

در دلم با آنها خواهم بود

در نفسم با آن ها خواهم بود

در صدایم با آنها خواهم بود

من کسی می شوم که هیچ کس نتواند آمدنم را بگیرد و دستنبند بزند

من همان کسی می شوم که از لابلای اطلسی ها می آید

کسی که از صدای شرشر باران می آید

من کسی می شوم

کسی برای " نه " گفتن

برای ایستادن

من کسی می شوم چون کسی در کار نیست

کسی نمی آید

من می آیم

من همان کسی می شوم که قرار است بیاید

همان کسی که سکوت نمی کند

همان کسی که یک گوشه ساکت نمی نشیند

کسی که از خدا بزرگتر نیست

کسی که قدرتمند نیست

کسی که نمی تواند نان را قسمت کند

کسی که نمی تواند پپسی را قسمت کند

کسی که نمی تواند پول برق را کم کند

نمی تواند هوا را خنک کند

کسی که نمی تواند پول یارانه ها را زیاد کند

اما همه قدرتش دوست داشتن است

تمام توانش محبت است

تمام نیرویش امید است

من کسی می شوم که عشق را قسمت می کند

از همه مهمتر من کسی می شوم که منتظر هیچ کس نیست

من تمام کسی هایی که می توانم باشم می شوم

کسی می شوم که به آدم ها یاد بدهد کسی در کار نیست

کسی نمی آید

من کسی می شوم تا به آدم ها بیاموزم خودشان باید کسی خودشان باشند

آن وقت شاید از بین همین آدم ها

یکی آن کسی باشد که نان را قسمت می کند و پپسی و یارانه و نفت...

آن وقت تمام کسی های نیامده ، آمده اند.

جمعه 90.4.31

ندا

تغییر ذائقه

2011-07-02T00:29:00.000-07:00

وقتی ما بچه بودیم هلو ها طعم دیگری داشتند .نه فقط هلو ها اصلا وقتی بچه بودیم همه خوردنی ها یک طعم دیگر داشت .مثلا از عطر یک موز می شد مست شوی یا با بوی یک سیب می شد یک بعد از ظهر پاییز سر حال بود.یادم هست هر زنگ تفریح توی مدرسه بعد تغذیه (حالا ترد بود یا ویفر یا یک لقمه خوشمزه از دست پخت مامان )حتما باید یک سیب هم می خوردم و این سیب خوردن من انقدر معروف بود که آوازه اش به مدیر و ناظم هم رسیده بود و خلاصه این سیب خوردن من سوژه ای بود برای خودش ،تا هر کس سیبی توی دست من ببیند لبخندی بزند و آرام بخندد. از همه این ها بگذریم داشتم راجع به طعم خوردنی ها می گفتم . بله ، بچه که بودیم تا گاز اول را از یک هلوی آب دار میزدم نه تنها طعم هلو که عطر مسحور کننده اش توی تمام وجودم می پیچید که همان موقع بی اختیار یک اممممممممم می گفتم و نفس می کشیدم. کلا سیب و هلو را دوست داشتم بیشتر ، نفس بکشم تا بخورم. اما خوب خیلی وقت است که فهمیده ام میوه ها این روزها دیگر طعم میوه های کودکی ام را نمی دهد. رو کردم به مامان و گفتم :چرا هلو ها دیگه طعم هلو های بچگی رو نداره ؟ مثل همیشه با آن نگاه مهربان بی مانندش و لبخند شیطنتی که هر وقت این طور سوال هایی می پرسم روی لبانش می نشیند بدون معطلی گفت :خوب معلومه اینا طبیعی نیستن که ، هزار و یک کود زیرش می ریزن.هنوز حرف مامان تمام نشده بود که بابا امان نداده گفت : نه ندا جان بحث این حرفا نیست منم فکرشو کردم اما جواب من یه چیز دیگه اس این طعم میوه ها نیست که عوض شده این ذائقه من و تو که عوض شده.بابا شاید خودش هم نمی دانست با گفتن این جمله مکاشفات جدیدی توی قلب من شروع شده.

فرضیه بابا : اگر میوه ها امروز طعم میوه های بچگیمان را ندهد، به این خاطر است که حس چشایی ما بزرگ شده.این فرضیه می تواند درست باشد ، البته در حال حاضر به نظرم کاملا درست است وقتی بچه بودیم تعداد هلو هایی که خورده بودیم خیلی کم تر بود پس هر کدام که می خوردیم یک تجربه جدید محسوب می شد و برایمان تازگی داشت با گذشت این همه سال وقتی این همه طعم های مختلف را تجربه کردیم مسلم است که تجربه ی همان حس تازگی ، سخت می شود. حالا دارید فکر می کنید خوب که چی؟ خوب مکاشفات من از همین جا شروع شد ، اصلا اگر فکر کنیم بابای من اشتباه کرده و فرضیه اش درست نیست ، اما یک چیزی عجیب این وسط درست است . تا حالا فکر کرده اید چرا خیلی احساس های شیرینی که برای اولین بار بر شما گذشته بعد از تکرار چند بار وچند بار دیگر مثل گذشته نیست؟ همان حسی که یکروز قلبمان را به تپش وامی داشت ، احساسی که عجیب روزی کنجکاومان می کرد همان حس امروز خیلی ساده توی وجودمان می میرد. اتفاقی که یکروز کلی روحمان را متزلزل می کرد امروز یک " برو بابا " خرجش می کنیم. حسی که یک شب تا صبح بیدار نگهمان می داشت امروز نصیبش چند دقیقه سکوت و یک پوزخند می شود.بعد تو از خودت می پرسی ،چرا انقدر بی رمق شده ام ، چرا مثل سنگ هستم ، پس کجا رفت آن همه شور و هیجان؟عجیب است؟؟؟ نه عجیب نیست! این همان اتصال کائنات است همان صدایی که با ما حرف می زند ، " ذائقه روح من و شما تغییر کرده ". حالا دیگر به سادگی قلبمان نمی لرزد ، به سادگی شیفته چیزی نمی شویم آخر ذائقه مان بزرگ شده ، آنقدر طعم های مختلف چشیده ایم از این احساس به آن احساس که دیگر به راحتی طالب نمی شویم و یا بهتر است بگویم به راحتی فراموش می کنیم.این مثال من منحصرا به یک احساس مشخص نیست به تمام خواسته ها مان اشاره می کنم. و شاید برای آن خواسته ای که بیشتر وقت خرجش کردیم و در آخر هیچ ، بیشتر.

بله می دانم سوال خیلی ها چیست .بله من هم گاهی یکهو یک هلویی می خورم و با ذوق می گویم خدای من این طعم بچگی ها را دارد ، برای این هم دلیل دارم ، خوب شاید واقعا آن خوردنی خوشمزه خیلی خیلی منحصر به فرد بوده باشد ، در این صورت ذائقه سرد و ساکت شما هم نمی تواند در برابر این حس خوب سکوت کند. دارم فکر می کنم پس بد نیست گاهی ببازی ، گاهی از دست بدهی ، گاهی زمین بخوری چون وقتی برخواستی با دقت بیشتری به دورو برت نگاه می کنی شاید تو همان کودک کنجکاوی بودی که هر چیز کوچکی توجهش را جلب می کرد و ازدیدن هر چیز جدیدی ولو معمولی، ذوق زده و بی تاب می شد اما حالا که از دست دادی ، حالا که زخم خوردی ،حالا که این زمانه ذائقه ات را تغییر داده پس به دنبال آن چیز منحصر به فرد خواهی بود .

ندا

چهل سالگی...

2011-06-13T07:27:00.000-07:00

مدتی ست دلم عجیب قنج می رود برای چهل سالگی ام روزی که مثل مامان شوم ، فکر می کنم خوش به حالش دغدغه های من را ندارد.

من جیغ می کشم ، مامان لبخند می زند

من از گریه زار می زنم ، مامان لبخند می زند

من از شادی فریاد می کشم ، مامان لبخند می زند

من از ترس داد می زنم ، مامان لبخند می زند

من از اوضاع زمانه کلافه می شوم مامان هنوووووز لبخند می زند!!!

آخر کار همیشه یک جمله دارد : " نگفتم؟" و الحق که هر چه بگوید انگار همان می شود .اما خودش می گوید "صبر نداری صبر داشته باش می فهمی ."

آخ که دلم صبر چهل سالگی می خواهد .

ندا

سفرنامه

2011-05-31T00:39:00.000-07:00

به نام خدا

سفرنامه

90.3.6 (کوه نوردی به همراه اوخان )

سفر زیاد رفته ام ، شاید لطف بی پایان خدا بوده ، که از کودکی همراهان شیفته طبیعتی داشتم و به لطف آنها در طول هر سال چندین و چند بار پا به دامان طبیعت زیبا نهاده ایم. اما این اولین باریست که عزم نوشتن سفرنامه دارم ، شاید چون این سفر متفاوت از تمام سفر هایی بود که در این نیمی از نیم قرن عمرم رفته بودم. متفاوت تر از تمام آنها ، شاید به این دلیل که این بار تنها به دامن طبیعت برای تفریح نرفتیم و کمی با کوه و پستی و بلندی هایش دست و پنجه نرم کردیم.در طول این سفر به یاد ماندنی ، احساسات عجیبی را تجربه کردم ، و هر لحظه متفاوت از لحظات دیگر بودم ،بنابراین سفرنامه ام را به چند بخش تقسیم می کنم ، که مسلما هر بخش ادبیات متفاوتی خواهد داشت .

شروع نامه

قصه از آنجا آغاز شد که بعد از این همه مدت دوری ، بالاخره به همت سارا و مهرداد گروه قدیمیمان عزم سفر به انزلی کرد ، و خیلی از بچه ها کار و زندگی را برای دو روز آخر هفته تعطیل کردند و عجب تصمیم خوبی. یک روز در دانشگاه گذشت و بار دیگر خاطرات دو سال شیطنت برای همه زنده شد ، و من پس از یک سال و اندی برای اولین بار از بودن در دانشگاه کنار دوستانم بدون هجوم فکر های بد لذت بردم ، گلناز با کادوی پیشبینی نشده اش کلی دل مرا شاد کرد. شاید تمام ما در آن روز به یاد ماندنی در جستجوی اولین روزها و اولین برخوردها ،مبهوت از گذشت سریع زمان و تمام اتفاقاتی که سپری شد بودیم. و این جمله که هر چند دقیقه یکبار تکرار می شد :چقدر زود گذشت !! بالاخره نهاری خورده شدو قرار ها موکول شد به دیدار دوباره کنار موج شکن و چقدر خوش گذشت عصری که آن جا غروب شد .و سارا ،مریم و مهرداد که مثل همیشه مرا غافل گیر کردند ، با هدیه های غیرمنتظره شان . بالاخره با خوردن یک یخ دربهشت ترش تمام تصمیم ها گرفته شد و برنامه ها برای فردا ریخته شد .من ، سارا و نگار (همسر امیر) مسئول تدارکات شدیم و وعده برای فردا 5 صبح و خداحافظی چند ساعته .

نورد نامه

ما به همراه گروه راهی کوه شدیم پس از طی مسیری به همراه مینی بوس ، بالاخره پیاده روی آغاز شد ، ابتدای مسیر گذر از میان خانه های روستایی و بیجارهای پر از نشای برنج ، با صدای دل نشین پرنده ها ، غورباقه ها ، و اعلام موجودیت گاوها بود. آماده بودم تا با تمام وجودم هوای سبک و تازه خرداد را ببلعم . من در کنار سارا دست به دست هم با مزه پرانی ها و شیطنت داشتیم از دومین روز همراهییمان پس از چند ماه لذت می بردیم . با بچه ها گرم صحبت بودیم و غافل از این که به خاطر پای نگار کلی از گروه عقب افتاده ایم و من که تا به حال با گروه کوهنوردی همراه نشده بودم ذهنم پر از سوال بود که چرا 3 نفر آخر صف انقدر آرام پشت سر ما در حرکتند ، هر چند که زود فهمیدم که آنها مسئول انتهای گروه بودند و چقدر تحسین برانگیز بود حوصله شان بابت ما ، که آرام آرام به خاطر مشکل پای نگار حرکت می کردیم . ادامه شوخی های دیروز و توی مینی بوس در حال تکرار بود ،که بحث فلسفی جالبی بین ما درگرفت و در آخر تصمیم بر این شد که ادامه ندهیم تا از مناظر و آرامش کوه غافل نشویم. پس از کمی استراحت و خوردن صبحانه گروه دوباره حرکت را شروع کرد و این بار مسیر یک مسیر جدی بود . من مبهوت آن همه هماهنگی و یکدستی گروه بودم. قبل از حرکت مسئول گروه که آقای مهربانی بود (اگر باز اشتباه نکنم آقای زنده رخ) آموزش های لازم و ضروری را برای کوهنوردی داد ،و یکی از اعضای مهربان گروه که امیدوارم هر جا هست سالم و شاد باشد (بسیار زیاد ما را در مسیر کمک کرد) در مورد اعضای گروه و یک سری مسائل مهم صحبت کرد و در پایان که مهندس فروزی از مسابقه عکاسی گفت . گروه حرکت کرد ، این بار نگار و امیر جلوی همراهان حرکت می کردند تا گروه با سرعت حرکت آنها تنظیم شود و این برای من بهترین قسمت کار بود ، از صبح با خودم فکر می کردم شاید اشتباه کردیم که بچه ها را به کوه آوردیم چون هم ممکن بود آنها اذیت شوند و هم گروه از عقب ماندن ما عصبانی ؛ اما این شیرین ترین قسمت بود .درس اول از کوهنوردی گروهی : هماهنگی ؛ به جای اشکال تراشی و اعتراض دیگران به ما ، آنها با ما تنظیم شدند ، به خودم یادآوری کردم که ندا جان این ها مثل تو اولین باری نیست که به کوهپیمایی گروهی آمده اند و حتما در طول این همه سال این هماهنگی بی مانند و جالب بینشان شکل گرفته .اعضای اصلی گروه با حوصله مراقب اوضاع بودند ، هر کدام در جای خود حواسش به همه بود ، در قسمت های تند و شیب دار چندین نفر برای کمک حضور داشتند و طعم زیبای هماهنگی همه جا و همه جا در جریان بود . و من شاد از این که این جا در دل طبیعت بکر فارق از زن یا مرد بودن کنار دوستانم ، انسان هستم ، وخبری از نسبت های سوری مضحک مثل خواهری و برادری هم نبود و عطوفت انسانی را در تمام اعضای گروه احساس می کردم ،سبزی طبیعت بین تمامشان جاری بود و آرامشی که بی شک از دل همین مسافرت های کوتاه روییده.

من داشتم یاد می گرفتم ، کوهنوردی تنها بالا رفتن در دل سنگ و گل نیست ، کوهنوردی یعنی تمرین صبر ، تمرین استقامت ، یعنی محک زدن اراده ، یعنی درست همان کاری را انجام بده که مطمئنی قادر به انجام آن نیستی ، (و این در مورد من صادق بود وقتی به شیب های تندی که پشت سر می گذاشتم خیره می شدم و با خود می گفتم خدای من ، من از این مسیر رد شدم؟؟ ). بالاخره مسیر دو ساعته طی شد و ما به مکان وسیع سرسبزی رسیدیم تا برای استراحت و نهار اطراق کنیم. سارا و مریم مسئولیت آماده کردن نهار را به عهده گرفتند و من بعد از خوردن نهار بالاخره فرصتی برای خلوت کردن یافتم. کنار رودخانه روی سبزه ها نشستم ، مثل همیشه ها تمام وجودم خواهان یکی شدن با برگ ها و درخت ها و سبزه ها بود و خیره به رودخانه ، مست از صدای جریان آب و مسخ از چهچه پرنده ها به رویا رفتم .

ادب نامه

رود زنده بود ،با همه وجود زنده بودنش را فریاد می زد ،برگ های سبز کوچکی با اشتیاق از درخت جدا می شدند و تن به آب می زدند و در این زندگی شناور می شدند ، چشم های من همچنان خیره بود و انگار قلبم تپش نداشت. رود زنده بود و لحظه ای اندیشیدم که زندگیش را به من فخر می فروشد .تمام وجود پرنده ها سرشار از انرژی عجیبی بود برای خواندن ،و پرسش ها و پاسخ هایی که بین شان رد و بدل می شد و من نمی فهمیدم ، و شاید آن ها نیز از من حرف می زدند با آن ظاهر ساخته و درون خسته. و زمان که کاش همان جا ایستاده بود مانند قلب من ، مانند تمام حوادث عجیبی که در این دو سال بر من گذشت ، باد هم مرا درک کرده بود شاید وقتی با تمسخر موهایم را توی چشمهایم می ریخت تا به خود باشم و با آن همه زیبایی یکی نشوم .یکی شوم؟؟ همیشه اندیشه ام این بود که زمانی خواهد رسید که من هم جزئی از این منظره باشم مثل یک برگ یا نسیمی از باد ، یا شاخه ای از درخت ،یا سنگی از کف آن رودخانه ،یا شاید حداقل پری از بال آن پرنده که بی توقف نغمه سر داده بود ، و شاید باشم ،شاید هستم چون تنها آنجاست که من ساکت و آرام و مطیع همه چیز را فراموش می کنم .

اکتشاف نامه

بی اختیار چشم هام پر از اشک بود ، داشتم دنبال آن حس غم همیشگی ام می گشتم دنبال آن درد عجیب ، آن بغض بی امان ، اما خبری نبود ، این جا خبری از غم نبود ، مدت ها بود غافل شده بودم از خودم از آن حس عجیب بیداری که شاید تنها گاهی در خواب های خستگی محو می شد و حالا خبری از آن نبود ، سبک بودم و داشتم فکر می کردم انگار تمام این دو سال مثل یک خواب چند ساعته شیرین گذشته و من مقتدرانه بالای قله کوه به روزهای سختی خیره شده ام که پشت سر گذاشتم.به سالی که با ندانم کاری به باد دادم ، به روزهایی که در غفلت گذشت ، اما لحظه ای احساس پشیمانی نمی کنم ، یاد حرف استادم افتادم ، وقتی با غم به چشمانش خیره شدم و گفتم : یک سال به هدر رفت چون من در رویای عبثی بودم و او خندیده بود و با همان لبخند همیشگی گفته بود :تمام آن هایی که مریض می شوند مدتی استراحت می کنند و تو بهترین مریضی هستی که این دوره نقاهت را با صبر پشت سر گذاشتی و امروز سربلند از این پیروزی و آگاه از تمام برنامه های گذشته ات راهی مسیر جدیدی هستی . و من ندایی که مثل همیشه ، متفاوت از هر لحظه ای که گذشته ، بودم با اقتدار در دلم احساس شادی کردم .

شیطنت نامه

سیر وسفر ظاهری من به سیر و سفر باطنی خوبی رسید ، و احساس سبکی که پس از دوسال تمام وجودم را آرام کرد. حالا وقت نشستن نبود ، به جمع بازی دوستان پیوستم و چقدر خندیدیم و من دوباره و دوباره طعم شیرین انسان بودن را فارغ از زن بودن با تمام وجودم حس کردم ، وقتی بی ادعا و بی ترس مثل کودکی هایم هر چقدر دلم خواست بلند خندیدم و شیطنت کردم ، وقتی بی تفاوت به تمام عناوین دست و پاگیر کنار بهترین دوستانم بالا و پایین پریدم و شاید آن همه انرژی خوب بود که ما را در بازی پیروز کرد . و من پس از مدت ها مثل یک ندای 7 ساله شیطنت کردم :)

پایان نامه

مسیر برگشت ، با همان آرامش و با انرژی صدبرابر بیشتر طی شد ، شاید حالا بعد از چند ساعتی که بر من گذشت آماده بودم تا چند برابر این راه را طی کنم و حتی ثانیه ای خسته نشوم ، چون من آن من قدیمی نبود ، انگار در این چند ساعت پوسته بی ارزش و سطحی یک سال گذشته از من جدا شده بود و حالا من با بال های طلایی تازه بیرون آمده ، آماده پرواز به سمت تمام خواسته هایم بودم . وشاید با لبخندی ، به چهره تمام آنهایی که در ظاهر آزارم دادند و شاد ، از این که برنده بازی من بودم . این سفر برای من یکی سفر معمولی نبود بهانه ای بود برای دیدن دنیایی که گم کرده بودمش بین آدم هایی که هم را بی دلیل و به خاطر وجود انسانی دوست داشتند .شاید محبتی که بین اعضای گروهمان بود ، صبری که همه نسبت به هم داشتند ، مهری که ثانیه به ثانیه حس می کردم تمام بی اعتمادی گذشته را از من ربود ، و قلبم را به او که سعی کرد زشتی دنیا را نشانم دهد آرام کرد.

توقع نامه

حالا با تمام احساس سبکی و آرامشی که دارم ،به توقعات تازه ای از ندای امروز رسیده ام ، امروز من از خودم توقع دارم، با تمام احساس های خوب به مبارزه با همه سختی ها بروم ، ندای امروز می داند قرار نیست زندگی یک صفحه ملایم سمفونی روی گرامافون باشد ، می داند روزها و شب های سخت و طاقت فرسایی به انتظارش نشسته ،میداند روزی خواهد رسید که غم احساس سنگینی گذشته را باز خواهد آورد اما من راه جدیدی یافته ام ، راهی که مثل گذشته ها نیست ، راهی که من خودم هستم و به تنهایی بی نیاز از دیگران مشکلات را هر چند به سختی خواهم گذراند. راهی که قرار نیست تصور واهی از زندگی بی دردسر را نشانم بدهد، بلکه قرار است در آن یاد بگیرم زندگی یعنی جنگیدن و نترسیدن ،زندگی یعنی سیلی بخوری و برخیزی ، زندگی یعنی نامردی ببینی و جوان مردی کنی ، زندگی یعنی زخم بخوری و ببخشی ، زندگی یعنی برای تمام آن ها که آزارت دادند آرزوی خوب بودن کنی .زندگی یعنی زندگی کنی و اجازه دهی دیگران زندگی کنند بدون آزار تو.

پی نوشت یک : تا پایان نامه نوشتم طبق معمول نوشته ام را اول برای نسا خواندم ، و نازنینم گفت :خوب این که پایان خوبی نبود ،حالا توقع نامه ات را هم اضافه کن :)

پی نوشت دو : سارا ، مریم ، مهرداد ، علی ، محسن ، پویان ، امیر ، نگار ، حسین ، مهدی ، حمید ، یوسف ، شیوا ، میثم ، نرگس ، المیرا ، محمود از این که روز مرا با بودنتان زیبا کردید ممنونم :)

پی نوشت سه : گلناز ،عطا، نوشین ، جایتان به راستی خالی بود :)

ندا

این گونه باشیم...

2011-05-23T01:56:00.000-07:00

اول سلام بعد از این همه مدت دوری و تشکر از سارا بابت این همه تحویل گرفتن من :)))

نوشته های زیر تقدیم به همه دوستانم . برای من که خیلی خوب بودن این جمله ها سه سال از وقتی که برای بار اول خوندمشون می گذره و حالا فکر می کنم در این 3 سال یک طوری مثل فرمان های زندگیم بودن ، هم خوندنشون و هم عمل کردن بهشون کلی تو زندگی من تاثیر داشته،امیدوارم برای شما هم خوب باشه :)

اگر می گشاییدش ، آن را ببندید .

اگر روشنش می کنید، خاموشش کنید.

اگر قفلش را باز می کنید،دوباره قفل کنید.

اگر می شکنیدش ،آن را بپذیرید.

اگر نمی توانید تعمیرش کنید، کسی را صدا بزنید که می تواند.

اگر قرضش می گیرید ، پسش دهید.

اگر خرابی به بار می آورید،آن را درست کنید.

اگر جابه جایش می کنید ،دوباره سر جایش بگذارید.

اگر به کس دیگری تعلق دارد و می خواهید از آن استفاده کنید ، اجازه بگیرید.

اگر نمی دانید آن را چگونه به کار بگیرید رهایش کنید.

اگر به شما ربطی ندارد ،سوال نکنید.

اگر نشکسته تعمیرش نکنید.

اگر روز کسی را درخشان می کند آن را بگویید.

اگر آبروی کسی را لکه دار می کند آن را پیش خودتان نگه دارید .

نوشته شده در کتاب غذای روح

ندا

...

2010-12-19T12:13:00.000-08:00

سلام مرسی که انقدر لطف دارین که این صفحه رو باز می کنین ، از محبتتون ممنونم. اولش می خواستم هیچی نگم مثل همیشه گفتم مدتی صفحه به روز نمی شه ، اما گفتم چند خط بنویسم شاید این رفیق بی مثل و مانندم غیرتی شه یه تکونی به خودش بده.

اولش سارا شروع کرد ،یه زنگ به من زد،گفت ندا پاشو برو یه لینک برات فرستادم ببین ، بعدشم بعد چند سال که فکر وبلاگ نویسی از سرم افتاده بود و خاطرات بچگی و نوشتن اون همه چیز رو دیوار قبلیه یادم رفته بود به خودم اومدم که ندا بازم داری می نویسی کاری که همیشه دوست داشتی.خلاصه فرمون که رسید به من انقدر حرف زدم و نوشتم که سارا طفلکی خسته شد. حالا اومدم بگم یکی یدونه خانوم ما که رفتیم ، شرمنده زدم خراب کردم این دیوار رو دیگه پرچینم نیست بیچاره، حالا که من یه مدتی نیستم خودت یه آستینی بالا بزن .بابا این دو نگاه بود من که نگاهی ندارم حالا شده نیمچه نگاه .بی خود کامنتم نذار نیستم که تعارفاتو بخونم. به هر حال این بیچاره از جون افتاده اگه پایه ای بیا احیاش کن تا نمرده.

امیدوارم یه روز با حرفای به دردبخور و خوب برگردم.روزوروزگارتون خوش ، دلتون شاد، قلباتون آروم.

ندا89.9.28

وقتی باید باشی و نباشی!!

2010-12-18T04:31:00.000-08:00

حتما شده درباره چیزی تصمیم بگیرید ، حکم بدهید ، و همه چیز را در ذهنتان سامان بدهید ، آنوقت تمام تفکرات و برنامه هایتان با یک جابه جایی کوچک تغییر کند؟

مشکل از آن جا آغاز می شود که آدمیزاد تصمیم می گیرد که فکر کند : بر پایه چیز هایی که تصور می کند می داند ، برای فهمیدن چیزهایی که نمی داند. آغاز می شود فکر کردن.

آدمیزاد چیز هایی دارد مثل مواد اولیه یک غذا، اینها ابزار تفکر او هستند،مثل فاصله ذهن آدم با سفیدی ماست ، یا سیاهی شب . مثل درک تناقض ها . مثل وقتی جواب 2*2 می شود 4 .آنوقت آدمیزاد بادی به غبغب انداخته که : " من می دانم " خوب درست هم هست گاهی دانستن این 2*2 یک لاپلاس را حل می کند، مثلا اگر 2*2 را آدمیزاد کشف نکرده بود امروز سدسازی درکار نبود. اما مشکل از آنجا بیشتر می شود که آدمیزاد پا را از همه چیز فراتر گذاشته این 2*2 را به عالم تخیل هم می برد.جایی که به تنهایی برای آدم ها می برد ، می دوزد و دست آخر برای خودش کف هم می زند.چطور می شود که آدم بی اختیار با گرفتن یک سرنخ تا ته چیزی می رود؟خودم هم نمی دانم.این از آن خصوصیات آدمیزاد متفکر است.موجود ناتوانی که انگار همه توانایی ها از آن اوست.در ظاهر هیچ ندارد ضعیف و بی اراده می نماید اما همین موجود ناتوان ، به ناگاه قله هایی را فتح می کند که فکر ابوالعجایب هم به آن نمی رسد.

وقتی پای فکر در میان باشد این موجود عجیب به دنبال تنوع است ، به دنبال خلاقیت. آدمیزاد با یک تکه نان ، یک لیوان آب ، و دلبری در آغوش حتما زنده می ماند.اما چه می شود که جای نان بوقلمون می خواهد ، جای آب شراب طهور ، و جای دلبر حوری زیبا رو؟! تمام این ها از تفکر شروع می شود.

چیزی هست به اسم طبع، طبع آدم ها مثل قدرت تفکرشان متفاوت و منحصر به فرد است.اینکه داشتن سه چیز معمولی راحت تر از داشتن بهترین آنهاست اولین چیزی ست که فکر درک می کند، اما آدمیزاد به دنبال داشتن راحتی نیست، ( که به هر جا که پا می گذارد برایش ناراحتی های بیشتری دارد) اما یک چیزی هست -همان که بیشتر تقصیر فکر است- چیزی درست در نقطه کوچکی از مغز ، همان جایی که حسی به اسم لذت هست. فکر آدمیزاد این موجود دوپا را به سوی لذت می برد و طبع آدم ها این لذت را به گونه دلخواه هدایت می کند. و آنوقت عجیب و عجیب و عجیب تر است دیدن آدم هایی که لذتشان عین رنج است و رنجشان عین لذت.

تصور درک آدم ها عجیب ترین تصوری ست که هر آدمی در ذهن خود می پروراند.اما تفکر انسان که مدت هاست سرمست پیروزی 2*2 ست (همان جایی که آدم با خودش فکر کرد"می دانم") هنوز بر این باور نیست که این راهی بن بست است و این یکی (درک آدم ها) خارج از محدوده توانایی آدم هاست. همه شاید به زبان معترفند که به جهان درون آدمیزاد نمی توان دسترسی داشت، اما تمام دور های باطل اتفاقات دوروبرمان بر پایه اشتباه "تسلط بر ذهن آدم ها" ست. چقدر آدمیزاد زبون می شود وقتی حتی به وجود خود هم دسترسی ندارد. باور این که هر آدمی دنیای متفاوت و جهان منحصربه فردی از آن خود دارد ، باوری ست رها شده که اگر نبود شاید آدم ها با هم مهربان تر بودند .

امروز این جا ، همین نقطه ای که ایستاده ام معترفم:

هرگز نگویم فهمیدم، فهمیدن یعنی توقف ، یعنی باور این که می دانم ، اما نمی دانم.

هرگز نگویم رسیدم ، رسیدن یعنی مردن چون مقصدی غیر از مرگ نیست ، وقتی زندگی جاریست رسیدنی در کار نیست.

هرگز نگویم می دانم ، دانستن یعنی طی کردن مسیر درست، کجاست معیار درستی؟کجاست اندیشه خالی از تفکر سود؟

همیشه بگویم می خواهم ، خواستن یعنی حرکت، یعنی جریان ، یعنی مبارزه.

از من نشنیده بگیرید اما دیوانه کننده است وقتی می دانم باید بفهمم ، برسم ، بدانم و خیلی چیزها را نخواهم .این جاست نیروی اعجاب آور تفکر، که آدمیزاد را سوق می دهد به تناقض ، هدایت می کند به مبارزه با تناقض وقتی باید باشی و نباشی!

ندا

باوردارم...

2010-12-09T02:56:00.000-08:00

باور دارم نیکی جهان را،
باور دارم قلب های مهربان را،
باور دارم خواستن توانستن است،
باور دارم پایان شب، صبحی ست زیبا،
باور دارم محبت را،
باور دارم معجزه لبخند را،
باور دارم معجزه مهربانی را،
باور دارم امید را،
باور دارم غیر ممکن ، غیر ممکن است،
باور دارم سبزی روزها را،
باور دارم معجزه سکوت را،
باور دارم معجزه عشق را،
باور دارم تلاش ثمر بخش است،
باور دارم بازگشت نیکی را،
باور دارم بازگشت محبت را،
باور دارم پس از سختی آسانی ست،
باور دارم سختی به اندازه توان است ،
باور دارم معجزه صبر را،
باور دارم تپش های قلبم را،
باور دارم سفر به نور را،
باور دارم سفر به بینایی را،
باور دارم سفر به شنوایی را،
باور دارم خلوص نیت را،
باور دارم صداقت را ،
باور دارم بخشش را،
باور دارم گذشت را،
باور دارم ایثار را،
باور دارم وفا را،
باور دارم تعهد را،
باور دارم حضور خود را،
باور دارم معجزه نگاه را،
باور دارم کلام چشم ها را،
باور دارم معجزه رنگ ها را،
باور دارم زیبایی را،
باور دارم دوستی را،
باور دارم ایمان را،
باور دارم مبارزه را،
باور دارم استقامت را،
باور دارم غیرت را،
باور دارم سقوط ظالم را،
باور دارم پیروزی حقیقت را،
باور دارم آزادی را،
باور دارم حیات ابدی را،
باور دارم فرجام خیر را،
باور دارم شادی را،
باور دارم اشک را،

همیشه هر لحظه هر نفس
باور دارم
یزدان پاک ، خردمند، بخشنده و مهربان را

ندا

شناسنامه قدرمطلق

2010-11-30T05:22:00.000-08:00

مشغول حل کردن یک مسئله ریاضی بودم ، سه بار تمام مراحل حل را چک کردم ، اما فایده ای نداشت ، جواب آخر من یک منفی از جواب اصلی بود. من به 2- رسیدم و جواب درست 2+ بود.آنقدر مسئله ی ساده ای بود که برایم قابل قبول نبود بی تفاوت از آن رد شوم . نمی فهمیدم کجای کار اشتباه شده که من یک منفی زیادتر دارم. یاد حرف یکی از استادانم افتادم که می گفت در این طور مواقع کتاب را ببند و سعی کن به چیز دیگری غیر از مسئله فکر کنی. همین کار را کردم چشم هایم را آرام بستم ، خواستم سعی کنم با خواندن چند بیت شعر حواسم پرت شود ، اما انگار این 2- از جلوی چشمم دور نمی شد . گفتم خدایا خودت کاری کن ، کمی هم از خودم عصبانی بودم ، این مسئله ای نبود که اینقدر وقت مرا بگیرد.انگار یکهو مغزم جرقه زد : "قدرمطلق" ای وای از اول باید مسئله را با قدرمطلق حل می کردم ، آنقدر برایم شیرین بود که حد نداشت ، با عجله کتاب را باز کردم ، بله ندا خانوم حواس پرت شما دوباره فراموش کردید . از خوشحالی قلبم به تپش افتاد . قدر مطلق ، قدرمطلق نازنین ، تمام مشکل من با وجود تو حل شد ، جالب بود ، خیالم راحت شد در غیر این صورت تا پایان روز یادم می ماند که از پس ساده ترین مسئله بر نیامدم. این طور مواقع برای خودم جشن می گیرم ، پس یک رب استراحت ، البته اگر ذهن قصه ساز من اجازه می داد.

یکهو یک فکری به سرم زد ، چقدراین قدرمطلق چیز جالبی ست ، این همه سال همیشه فکر می کردم دو تا چوب بی خاصیت است ، که من همیشه فراموش می کنم ، هرگز به خاطرم نمی ماند و به همین دلیل دوستش نداشتم . امروز چه دوستداشتنی شد برایم ، اما فکر جالب من چیز دیگری بود ، چند بار این کلمه را تکرار کردم : "قدر مطلق".

یعنی میزان مطلق ، مقدار مطلق ، چقدر این مطلق شیرین به نظر می رسد ، یعنی نسبی نیست با تردید و شک نیست ، مطلق است ، مطلق و مشخص. چقدر حرف داشت این کلمه. داشتم فکر می کردم کاش یک قدر مطلق هم برای آدم ها بود ، مثلا دو تا ستون بلند سفید که وسطش می ایستادیم ، و قدر مطلقمان را می گرفتند ، یک نفر آن جا بود و یک شناسنامه قدر مطلق به ما می داد ، چقدر قشنگ ؛ قدرمطلق هر کسی چه بود ؟

خدای من ، در شناسنامه قدر مطلق می نوشتند :

     نام : آدم
     جنسیت : انسان
     کیش و آیین : انسانیت
     محل زندگی : زمین
     سن : راهی ابدیت
     هدف : زندگی خوب
     پیشه : آموزش
     وظیفه : آموختن
     مقام: خواهر ، برادر ، همسر ، پدر ، مادر ، دوست

   به نظرتان چه طور بود؟ به نظرم منطقی و حقیقی ست. قدر مطلق ریاضی، عدد را از هر علامتی رها می کند ، قدرمطلق انسانی ، آدم ها را از جنس ، نام ، مذهب و آیین ، رنگ و نژاد ، اصل و نسب ، مملکت و آبادی ، بزرگی و کوچکی ، زبان و فرهنگ. مگر چیزی غیر از این است ؟ قدر مطلق تمام ما انسان ها موجودی دو پاست ، با نیازهای انسانی یکسان ، با آینده ای برابر ، چیزی جز ذهن خودمان که گوشه ای از ذهن بشر است ، سازنده این تفاوت ها نیست. داشتم فکر می کردم کاش حاکم شهری بودم ، بعد دستور می دادم ، در تمام نقاط شهر ستون های قدرمطلق را بگذارند ، و برای همه مردم شناسنامه قدرمطلق صادر می کردم . از این فکر به هیچ وجه خنده ام نگرفت ، به نظرم غیر عادی و غیر حقیقی هم نیامد. شاید مهمترین مشکل در بین آدم ها وقتی ناسازگاری ها اتفاق می افتد ، همین برچسب هایی ست که حتی خودمان به خودمان می زنیم. خودمان فراموش می کنیم ما فارغ از بسیاری ویژگی های اکتسابی "آدم" هستیم. دلم می خواست در صفحه ای از شناسنامه قدر مطلق آدم ها بنویسم : اگر این شناسنامه را پیدا کردید ، نیازی به برگرداندن آن نیست ، صاحب این شناسنامه با شما فرقی ندارد ، پس این شناسنامه می تواند مال شما باشد. خوب قدرمطلق آدم ها مثل هم است ، فرقی با هم ندارد.

فرق نمی کند که روزی ستون های قدر مطلق را علم کنم یا نه ، خوشحالم چون این ستون ها در ذهن خودم هست ، از امروز می دانم تمام خانواده ام ، دوستانم و تمام آنها که می شناسم ، همه در ستون های قدرمطلق من هستند ، جایی که تمام ویژگی های اجباری از وجودشان حذف شده ، و خود خودشان هستند ، قدرمطلق یک آدم. چقدر لذت می برم وقتی به آدم ها به چشم آدم نگاه می کنم .

ندا . ا

89/9/9

شبی با حافظ

2010-10-12T23:01:00.000-07:00

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست
            بیار باده که بنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
            ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب
             سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست
که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین
            نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست
تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفیر
             ندانمت که در این دامگه چه افتادست
نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر
            که این حدیث ز پیر طریقتم یادست
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد
             که این لطیفه عشقم ز ره روی یادست
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای
            که بر من و تو در اختیار نگشادست
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد
             که این عجوز عروس هزاردامادست
نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل
            بنال بلبل بی دل که جای فریادست
حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ
             قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
            وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست
هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم
            دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست
می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت
             هیهات از این گوشه که معمور نماندست
وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
             از دولت هجر تو کنون دور نماندست
نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید
            دور از رخت این خسته رنجور نماندست
صبر است مرا چاره هجران تو لیکن
            چون صبر توان کرد که مقدور نماندست
در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
             گو خون جگر ریز که معذور نماندست
حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده
             ماتم زده را داعیه سور نماندست

ندا

مکاشفات عنکبوتی !

2010-09-25T22:59:00.000-07:00

طبق معمول هر سال خونه تکونی پایان نیمه اول سال شروع شده ،خونه به این بزرگی رو شونه های منه و به سختی سعی می کنم تکونش بدم ،در حقیقت سال هاست که ورژن های مختلفی از داستان بینوایان حداقل سالی دو بار در خونه ما ساخته می شه و مسلما نقش اول کسی نیست جز من ، با یک نقص بزرگ و اون اینه که هرگز در پایان ژان والژانی سرو کله اش پیدا نمی شه.

به روال هر روز آغاز کار با گردگیری شروع می شه ، بر عکس همیشه که کارهام رو با اشتیاق انجام می دم ، احساس می کنم این خونه تکونی خیلی تلخ و دوست نداشتنیه ، انگار خیلی از خاطراتم زیر این گردو خاک ها پنهان شدن. بنابراین همه کارهام کند و با کسالت پیش می ره . جاروی گردگیری دستم بود و به زحمت سعی می کردم تار عنکبوت کنار پنجره رو تمیز کنم . عنکبوت بیچاره سراسیمه فراری شده بود و من فکر می کردم چقدر این فصل از سال خاک و تار عنکبوت بیشتره. اما هراس بیش از حد این موجود کوچولو فکر عجیبی به سرم انداخت.

خدای من ، من خونه یه موجود زنده رو خراب کردم. مثل همیشه اولین سوال از خودم این بود : اگه یکی این کار رو با تو می کرد ، اگه یکی خونه ای که با هزار امید ساختی به این راحتی خراب می کرد ، چی کار می کردی؟ شاید بخندین اما عذاب وجدان وحشتناکی گرفتم ، که باعث شد مثل مسخ شده ها یه گوشه بشینم ، حسابی رفتم تو فکر؛جدا خونه اش خراب شد ؛ خونه.

خونه برای هر کسی مکانی برای آرامش و امنیت ، جایی که از همه درگیری ها و دغدغه ها بهش پناه می بری ، جایی که قشنگ ترین لحظاتتو توش می گذرونی ، اگه نظرتون اینه که عنکبوت یه موجود بی ارزش ، اکیدا و باز هم اکیدا مخالفم ،شاید از نگاه یه عنکبوت ما آدما موجودات بی ارزشی باشیم. اما حقیقت دیگه اینه که این موجود مزاحم اگه فراری نشه دیگه جایی برای زندگی ما نیست .

هنوز درگیر عذاب وجدانم بودم که فکر دیگه ای حسابی آرومم کرد ، خوب تقصیر خودشه ، اگه خونشو اینقدر سست و بی پایه نسازه به این راحتی خراب نمی شه ، بعد فکر کردم اگه منم قراره خونه آرزوهامو اینقدر سست بسازم ، حقمه که هر کسی خرابش کنه. قلبم آروم شد تازه برای خودم یه حرف تازه یاد گرفتم ، از اون اکتشافات درونی : آهای ندا ، آرزوهاتو طوری نساز که به دست کسی به راحتی خراب شه ، آهای اگه روزی قصر آرزوت خراب شد ، تقصیر هیچ کس نیست به خودت نگاه کن که کم کاری کردی .

اما طبق معمول ذهن من دست بردار نبود ، به خودم گفتم خوب عنکبوت بنده خدا تقصیرش چیه که توانش همین قدر ؟ این جزئی از وجودشه ، از اول خلقت همین طور بوده ،خواست آفریننده اش بوده که خونشو این طوری بسازه . من حسابی از کار و زندگی افتاده بودم ، حالا یه بی عدالتی بزرگ در نظام آفرینش کشف کردم ، خدای من ، تقصیر عنکبوت چیه که نمی تونه تارای آهنی ببافه؟ حالا منم مقصر نیستم ، هر دوی ما درگیر یه اتفاق دیگه در خلقتمون هستیم ! وسط این همه کار فقط همینو کم داشتم ،حالا مسئله برام سخت تر شد ، گفتم حالا وقت اونه که دوباره از دنیا جواب بخوای ؛ آره حتما کائنات جوابمو می ده.

پا شدم به کارهام برسم ، تفلکی عنکبوت در رفته بود ، آخه خیلی ترسوندمش ، گفتم خدا رو شکر که حداقل نمرد. اما چیز عجیبی رو درست در همون لحظه دیدم ، کمی اون طرف تر از جایی که گردگیری کرده بودم ، یه عنکبوت عین همون عنکبوت (نمی دونم خودش بود یا نه) داشت تار می بافت ، تارها رو تند تند به هم می بافت و خونه درست می کرد ، من فقط خشکم زده بود . اگه این عنکبوت همون عنکبوت بود ، داشت تو چند لحظه یه خونه جدید می ساخت ، اون مثل من درگیر فلسفه بافی نشده بود ، به مسائل بی جواب فکر نکرده بود ، غصه خونه ای که شادی ها و غم هاشو توش گذرونده بود نخورده بود ، فکر بی عدالتیه دنیا نبود ، فکر خراب شدن خونه جدیدشم نبود ، فقط داشت خونشو می ساخت . فکر کردم خدایی که عنکبوت رو با تارهای سست آفریده ، این قدرت رو هم بهش داده که هر جا دلش خواست ، تو چند دقیقه ناقابل یه خونه جدید بسازه (و البته کار منو زیاد کنه.)

ندا

بگذار بگویم !

2010-09-12T21:18:00.000-07:00

   وقتی دل سياه است و قلب شکسته ،
   وقتی بغض چنبره زده روی گلويی که نای فرياد ندارد ،
                        وزمين زمستان است و
                                     آسمان پاييز.
   وقتی سکوت هم درد و هم غصه لحظه هاست ،
                   و وقتی رنج نوای متن زندگی ست.
   وقتی دوستی گلی ست پرپر به دست فاصله ها ،
   وقتی حجم تنهايی خلاصه شده در نبود يک نفر ،
   وقتی تمام قاعده ها و نظام ها سر فرو آوردند
                                  در پناه نگفتن ؛

   آماده نبودنم ،

   آماده نزيستنم ،

                  اما تنها بگذار بگويم.

   بگذار بگويم
               از زمانی که ايستاد ،
               از باوری که فلج شد ،
               از صدايی که خاموش شد ،
               از اشکی که مثل باران ،
                    مثل باران پائيز قطع نشدنی ست.

   بگذار بگويم
          از حرفی که نگفتنی ست ،
          از دردی که سوخت تمام درختی را که مجنون بود.

   بگذار بگويم
          از اعماق قلبی که تپيد و تپيد و تپيد
          و به ناگاه ايستاد ،
   پشت حصار
           ندانسته ها،
           نگفته ها ،
           نشنيده ها.

   بگذار بگويم
            از خواستن ،
            خواستنی که گره نخورد به رسيدن ،
            پايان نيافت به توانستن ،
           آشنا نکرد به شادي ،
                       وتنها عجين شد به غم .

   بگذار بگويم
        شايد بازگردم از نبودن !

ندا.ا شهریور 89

نقاشی کائنات

2010-09-06T23:38:00.000-07:00

پاهام تقریبا تا زانو تو آب بود ، یه آب خنک خنک. یه جایی وسط یه رودخونه بالای کوه .وسط گرمای 35 درجه 15 مرداد ، ما و یه عده ای از دوستان خوش ذوق ، با پیشنهاد استاد نقاشی مون ، راهی سفری شدیم که بارها رفته بودیم ، اما اون شب موقع برگشتن همه یک صدا و هم دل مطمئن بودیم ، که هیچ وقت این طور مثل 15/5/89 نبود.

"اورما" جایی که ما رفتیم ، یه فرعی تو جاده پونل – ماسال که حدود 45 دقیقه خاکی رو رد کردیم تا بهش رسیدیم. جالب این جاست که کسی جز مردم محلی اون جا چیزی از این بهشت گمشده نمی دونه ، و این به خاطر خوش ذوقی استادمون و همسرشون بود که جای به این قشنگی حالا شده پاتوق هفتگی بچه های ما. بچه هایی که یه روزی به امید نقاشی رفتن اون جا ، اما همه مثل سحر شده ها قلم از دستاشون افتاد ، و هر کدوم ترجیح دادن یه گوشه ای فقط محو این زیبایی شن .هر کدوممون یه تخته سنگ پیدا کرده بودیم و بی حرکت ، فارغ از دادو فریاد و اتفاقای عجیبی که پایین این کوه مدت ها دست و پامونو بسته بود ، مست رنگهای طبیعی و صداهای گوش نواز ، انگار به رویا رفته بودیم.

همش فکر می کنم وقتی بهشت به این قشنگی رو زمین هست این همه دوییدن آدما واسه چیه؟

صدای رد شدن آب رودخونه از بین سنگا درست مثل یه سمفونی ، توی گوش می پیچید ، یاد حرفای استادم که مدتیه موسیقی رو شروع کرده افتادم که نظرش این بود ، که تاریخچه موسیقی از صدای رود و پرنده ها و درختا شروع شده.

اما توی این همه رهایی از زمین و اتفاقای ناگوارش ذهن قصه ساز من دست بردار نبود .به برگایی که رقص کنان – به معنای واقعی رقص کنان - از درختا جدا می شدن و به آب می ریختن نگاه می کردم و حسرت می خوردم،که چه آروم تن به آب میزنن و با سرعت به سمت مقصد نامعلوم می رن.داشتم فکر می کردم کاش مثل یه برگ توی این آب رها بودم و دیگه جایی برای غصه و دغدغه نداشتم. اما...

یه برگ زرد رنگ نسبتا بزرگ درست کنار تخته سنگ من ، تو یه گودال گیر افتاده بود و راهی برای رفتن نداشت. از فکرم خنده ام گرفت ، من می خواستم توی این آب رها شم، فارغ از این که این آب تصویری از زندگیه خودمه. همه ما مثل برگایی هستیم که توی یه رودخونه شناورن ، هممون توی مسیر رودخونه در حرکتیم ،یه جاهایی مسیر تند و شیب دار می شه، یه جاهایی یکنواخت ؛یه جاهایی آب رودخونه گل آلود و کثیف ، یه جاهایی زلال و صاف ، یه وقتایی تو یه گودال گیر می یفتیم ، یه وقتایی هم قشنگ ترین و بدیع ترین مناظر و پشت سر می ذاریم . یه جاهایی مثل چند تا برگ با هم همراه می شیم و یه جاهایی مسیر رودخونه راهمونو از هم دور می کنه.

خم شدم برگ رو از آب برداشتم و یه کم اونور تر دوباره سپردمش به آب ، خیلی سعی کردم گمش نکنم ، چشام تا یه مسیر طولانی می دیدش اما دیگه رفت .ته دلم یه عالمه خوشحال بودم انگار زندگیه یه موجود زنده رو نجات داده باشم.موقع برگشتن ،همه انگار پر باشیم از یه حس عجیب برعکس وقت اومدنمون ساکت بودیم ، استاد بعد از یه سکوت طولانی برگشت سمت منو گفت ، انگار روزایی که می یایم این جا جزئی از زندگیمون نیست ، احساس می کنم زمان قبل از حرکتمون می ایسته و وقتی برمی گردیم دوباره شروع می شه.حرفی نداشتم بزنم ، شاید از این قشنگ تر نمی شد اون روز رو تفسیر کرد.

ما اومده بودیم تا از صحنه های قشنگ یه جای بکر نقاشی کنیم ، غافل از اینکه کائنات زودتر از ما این کار رو کرده بود ، و ما پا گذاشته بودیم تو نقاشی زندگی خودمون.

ندا

دلم می خواست ...

2010-08-29T11:53:00.000-07:00

بشر در گوشه محراب خواهش های جان افروز
نشسته در پس خوشه سجاده صد نقش حسرتهای هستی سوز
به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ
نگاهی می كند سوی خدا از آرزو لبریز
به زاری از ته دل یك دلم میخواست می گوید
شب و روزش دریغ رفته و ای كاش آینده است
من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است
زمین و آسمانم نورباران است
كبوترهای رنگین بال خواهش ها
بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند
صفای معبد هستی تماشایی است
ز هر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه می ریزد
جهان در خواب
تنها من در این معبد در این محراب
دلم میخواست بند از پای جانم باز می كردند
كه من تا روی بام ابرها پرواز می كردم
از آنجا با كمند كهكشان تا آستان عرش می رفتم
در آن درگاه درد خویش را فریاد می كردم
كه كاخ صد ستون كبریا لرزد
مگر یك شب ازین شبهای بی فرجام
ز یك فریاد بی هنگام
به روی پرنیان آسمانها خواب در چشم خدا لرزد.
دلم میخواست دنیا رنگ دیگر بود
خدا با بنده هایش مهربان تر بود
ازین بیچاره مردم یاد می فرمود
دلم میخواست زنجیری گران از بارگاه خویش می آویخت
كه مظلومان خدا را پای آن زنجیر
ز درد خویشتن آگاه می كردند
چه شیرین است وقتی بی گناهی داد خود را از خدای خویش می گیرد
چه شیرین است اما من
دلم میخواست اهل زور و زر ناگاه
ز هر سو راه مردم را نمی بستند و زنجیر خدا را برنمی چیدند
دلم میخواست دنیا خانه مهر و محبت بود
دلم میخواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند
طمع در مال یكدیگر نمی بستند
مراد خویش را در نامرادی های یكدیگر نمی جستند
ازین خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می كردند
چو كفتاران خون آشام كمتر چنگ و دندان تیز می كردند
چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آكنده است
چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی در آسمان دهر تابنده است
چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است
دلم میخواست دست مرگ را از دامن امید ما كوتاه می كردند
در این دنیای بی آغاز و بی پایان
در این صحرا كه جز گرد و غبار از ما نمی ماند
خدا زین تلخكامی های بی هنگام بس می كرد
نمی گویم پرستوی زمان را در قفس می كرد
نمی گویم به هر كس عیش و نوش رایگان می داد
همین ده روز هستی را امان می داد.
دلش را ناله تلخ سیه روزان تكان می داد

دلم میخواست عشقم را نمی كشتند
صفای آرزویم را كه چون خورشید تابان بود می دیدند
چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند
گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی كردند
به باد نامرادی ها نمی دادند
به صد یاری نمی خواندند
به صد خواری نمی راندند
چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند.

دلم میخواست یك بار دگر او را كنار خویش می دیدم
به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم
دلم یك بار دیگر همچو دیدار نخستین پیش پایش دست و پا می زد
شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو می كرد
غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می كرد
دلم میخواست دست عشق چون روز نخستین هستی ام را زیر و رو می كرد.
دلم میخواست سقف معبد هستی فرو می ریخت
پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاك می ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می كرد
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می كرد
بهشت عشق می خندید
به روی آسمان آبی آرام
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می كردندبه روی بامها ناقوس آزادی صدا می كرد
مگو این ‌آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناكام است
اگر این كهكشان از هم نمی پاشد
وگر این آسمان در هم نمی ریزد
بیا تا ما فلك را سقف بشكافیم و طرحی نو در اندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فریدون مشیری

ندا

خرابات مغان

2010-08-25T00:52:00.000-07:00

در یک جمع دوستانه با حضور چند تا از بزرگتر ها ؛ بحث جالبی در مورد حال و روز این دوره شروع شد ، موضوع بر سر اعتقادات آدم ها بود ، و اینکه این روزها مردم چطور فکر می کنند . نکته جالب این بود که در جمع کوچک ما از هر طرز تفکری حضور داشت ، مذهبی متعصب ، مذهبی معمولی ، دوستی که دین رو قبول نداشت و یکی مثل من که به قول مامان خودم یه نمونه جدا هستم ، که کسی ازش سر در نمی یاره (نظر شخصی مامانه؛ منم عاشق این طور نگاهشم ). خوب شاید چون من اینو قبول دارم که :

قومی متفکرند اندر ره دین

قومی به گمان فتاده در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی

ای بیخبران راه نه آنست و نه این

نکته جالبتر هم این جا بود ، که هر کس با همه وجودش سعی می کرد ، خودشو بی تعصب نشون بده و این طور وانمود کنه ، که لزوما نباید همه مثل خودش فکر کنند ، اما در نوع حرف زدن هر کس مشخص بود ، که هر چیز غیر اعتقاد خودشو قبول نداره . تقریبا هر کسی برای آدم ها حکم صادر می کرد ، که به نظر اون عاقبتشون با این افکار چطور می شه. این وسط بر خلاف همیشه من ساکت بودم ، اما دائم تو ذهنم داشتم یه بیت حافظ رو تکرار می کردم ؛ حتما بار ها شنیدین این بیت رو که می گه:

در خرابات مغان نور خدا می بینم

این عجب بین که چه نوری زکجا می بینم

*تفسیر ظاهر شعر اینه که حافظ از اینکه نور خدا رو ( که خدا می دونه از دید اون چی بوده ) از خرابات مغان دیده تعجب کرده ، چون از دید شاعر حتما مغ خرابه نشین چیزی از خدا نمی دونسته . این همون نظریه که مثلا " بعضی وقتا " یه مسلمون به یه غیر مسلمون داره یا از اون بدتر یه شیعه به یه غیر شیعه . اما چیزی که اون شب من فهمیدم ، اینه که هر کدوم از ما یه تفسیری از این خرابات مغان داریم ، مثلا اون عزیزی که کلا منکر دین بود ، به نظرش مسجد ، کلیسا و خلاصه هر جا حرف دین باشه خرابات مغان ، و اون متعصب مذهبی حتی کلیسا و دیر و هر جای دیگه غیر مسجد با این حال که به اسم خدا باشه براش خرابات مغان . یا یکی مثل بابای من هر جایی که اسم خدا نباشه به نظرش خرابات مغان.

اما حقیقت اینه که کی می دونه حرف درست چیه؟

از جمله رفتگان این راه دراز

باز آمده کیست تا به ما گوید راز؟

پس بر سر این دوراهی آزونیاز

تا هیچ نمانی که نمی آیی باز

وقتی موضوع بحث،اعتقادات آدم ها باشه ، حتی اونی که سعی می کنه خیلی بی طرف باشه بازم از اطراف اعتقادات خودش فراتر نمی ره . چیزی که من نمی فهمم اینه که اگه قرار باشه ، اعتقاد یه آدم هر چی که هست (تاکید : هر چی که هست ) صدمه ای به کسی نزنه ( تاکید : صدمه ای به هیچ کس و 100 % خودش نزنه ) چرا باید دیگران وقتشونو صرف فکر کردن به نوع نگاه اون آدم به زندگی کنن و عجیب تر اینه که کلی انرژی واسه قانع کردنش که داری اشتباه می کنی بذارن. چطور آدم ها مسئولیت به این بزرگی رو قبول می کنن ، و از فردایی حرف می زنن که هیچی ازش نمی دونن ؟

در دایره ای که آمد و رفتن ماست

آن را نه بدایت ، نه نهایت پیداست

کس می نزند دمی در این معنی راست

این آمدن از کجا و رفتن به کجاست

منم اون شب نظرم رو گفتم ، من درک نمی کنم یه آدم چطور بدون خدا زندگی کنه ، اما هرگز جرات این که در مورد اعتقاد آدما نظر بدم ندارم ، من می تونم جواب این سوال یه دوست رو بدم که مثلا چه رنگایی از لباسشو با هم ست کنه چون یه چیزی از ترکیب رنگ می دونم و یه چیزی از هارمونی.می تونم بعضی وقتا نظر بدم که اگه کامپیوترش خراب شد چی کار کنه ، چون بارها کامپیوتر خودمو درست کردم .می تونم کشیدن یه منظره ، یه درخت ، یه پرتره یا هر چیز دیگه ای رو یادش بدم ، چون نقاشی کردم.می تونم درست کردن یه غذاهایی رو یادش بدم چون آشپزیم بد نیست ، اما هیچ وقت جرات نمی کنم از آینده ای بگم که هیچی ازش نمی دونم ، جرات نمی کنم تشویق به اعتقادی کنم که اگه خودم قبولش کردم ، به خاطر درک ، شعور ، موقعیت و روزگاریه که بهم گذشته ، و این که بار ها اعتقاداتم تغییر کرده تا به این جا رسیدم و مثل یه قرص نیست که با یه لیوان آب بشه خوردش یا یه واکسن که بشه تزریقش کرد .

اعتقاد آدم ها بسته به نوع نگاهشون به زندگیه ؛ به اتفاقاتی که لمس کردن و روزها و شبایی که به هم رسوندن . نظر من اینه که خرابات مغانی وجود نداره ؛ هیچ جا نیست که بشه بگم بد ،و هیچ آدم بی آزاری نیست که من یه طرفه بگم اعتقاداتش غلطه، چون این نظر منه و لزومی نداره همه مثل من فکر کنن . و هیچ کس نمی دونه فردایی هست یا به قول **سقراط خواب ابدیه بدون رویایی در انتظار ماست .

در آخر پیشنهاد من این بود که شاید بهتر مثل خیام بود و گفت :

ماییم و می و مطرب و این کنج خراب

جان و دل و جام و جامه و درد شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب

آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب.

*دوستانی که کمی اهل ادب باشن می دونن که تفسیر واقعیه این شعر و خصوصا ابیات بعدیش با ظاهرش متفاوت که در این مجال نمی گنجه ، و ما در این جا از ظن ظاهر یار خواجه شدیم.

**اگر مدافعات سقراط رو خونده باشین ، این تفسیر جالبش از مرگ رو که در تمسخر اعتقادات مخالفانش بیان کرده بود به یاد دارین.

ندا

جایی بهتر از همه جا .

2010-08-16T11:35:00.000-07:00

گاهی فکر می کنم کاش جای دیگه ای بودم ،هر جا ؛ یه جا مثل اون جا که شاعر می گه: " به هر آن کجا که باشد ، به از این سرا سرایم. "

واسه من سوال ؛

آیا جایی هست که آدماش به هم دروغ نگن ؟

آیا جایی هست که آدماش حرص و طمع نداشته باشن ؟
آیا جایی هست که آدماش دل و زبونشون یکی باشه ؟

   آیا جایی هست که آدماش سودای زندگی ابدی رو نداشته باشن ، و یادشون بمونه هر لحظه ای که می گذره یه لحظه به مرگشون نزدیک تر شدن ؟
   آیا جایی هست که آدماش درک کرده باشن ، تنها چیزی که تو زندگی از همه چی عملی تر و واقعی تر ، مرگ ؟
   آیا جایی هست که آدماش به نظر هم احترام بذارن ؟
   آیا جایی هست که آدماش به خاطر خودخواهی هاشون آدمای دیگه رو به بند نکشن ، جایی که آدمای آزاده اسیر نباشن؟
   آیا جایی هست که آدماش به محبت کردن و عشق ورزیدن احترام بذارن ؟
   آیا جایی هست که آدماش اگه کسی مهربون بود ، دستش نندازن ، مسخره اش نکنن یا مهربونی شو پای حماقت و سادگیش نذارن ؟
    من فکر می کنم هست ؛

   اون یه جا ، همه جاست.
   همه جا جایی برای خوب بودن ، محبت کردن ، مهربون بودن ، عاشق بودن و آرامش داشتن هست.
   بحث گشتن روی زمین دنبال یه جای خاص نیست. یه چیزی تو وجود خود آدم باید عوض بشه.
   شاید یه روزی برسه که نسیم بفهمه ایستادن کنار یه گون تنها ، درست همون جایی که محبت زنده اس ، همون جایی که مثل هیچ جا نیست ، همون جایی که بهتر از همه جاست .

ندا

شاید ، می توان!!

2010-08-14T04:56:00.000-07:00

تمام شاید ، می توان و باید ها

تو آفتاب دراز کشیده بودن،

و در مورد اون چیزایی

که ،شاید ، می توان و باید
انجام می دادن حرف می زدن...

ولی تمام اون باید و شاید

از برابر یک عمل کوچیک فراری شدن!

شل سیلوراستاین

ندا

دباغ ، عطر و قصه امروز ما

2010-08-04T23:25:00.000-07:00

بعضی از بچه هایی که وبلاگ ما رو می خونن از هم دوره های کارشناسی مون هستن ، ما همه مدتی عضو گروه اینترنتی یکی از اساتید بودیم ، که پایگاهی برای ارتباط برقرار کردن بچه ها و دو نفر از استادهامون بود . ظاهرا اخیرا اتفاق عجیبی افتاده و یک نفر به طرز غیر معقول و بچگانه ای خواسته با یه میل که به همه فرستاده به نحوه تدریس ، امتحان و نمرات این اساتید اعتراض کنه ، برخورد این دوستمون که به نظر خنده دار می رسه ، منو یاد کارگاه گجت انداخت فقط فراموش کرده بود آخر میلش بنویسه " این ایمیل تا چند لحظه دیگر منهدم می شود ."
چون خودم و دوستانم سر کلاس این اساتید و اساتید دیگه نشستیم این قضیه منو یاد داستان مثنوی راجع به اون مرد دباغ انداخت.

دباغ در بازار عطر فروشان

روزی مردی از بازار عطرفروشان می‌گذشت، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد. مردم دور او جمع شدند و هر كسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌كردند. یكی نبض او را می‌گرفت، یكی دستش را می‌مالید، یكی كاه گِلِ تر جلو بینی او می‌گرفت، یكی لباس او را در می‌آورد تا حالش بهتر شود. دیگری گلاب بر صورت آن مرد بیهوش می‌پاشید و یكی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمانها هیچ سودی نداشت. مردم همچنان جمع بودند. هركسی چیزی می‌گفت. یكی دهانش را بو می‌كرد تا ببیند آیا او شراب یا بنگ یا حشیش خورده است؟ حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر او بیهوش افتاده بود. همه درمانده بودند. تا اینكه خانواده‌اش باخبر شدند، آن مرد برادر دانا و زیركی داشت او فهمید كه چرا برادرش در بازار عطاران بیهوش شده است، با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و كارش پاك كردن پوست حیوانات از مدفوع و كثافات است. او به بوی بد عادت كرده و لایه‌های مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است. كمی سرگین بدبوی سگ برداشت و در آستینش پنهان كرد و با عجله به بازار آمد.

چون سبب معلوم نبود مشكل است
داروى رنج و در آن صد محمل است

چون بدانستى سبب را سهل شد
دانش اسباب دفع جهل شد

گفت با خود هستش اندر مغز و رگ
توى بر تو بوى آن سرگين سگ
تا ميان اندر حدث او تا به شب
غرق دباغى است او روزى طلب

پس چنين گفته است جالينوس مه
آن چه عادت داشت بيمار آنش ده
کز خلاف عادت است آن رنج او
پس دواى رنجش از معتاد جو

چون جعل گشته است از سرگين کشى
از گلاب آيد جعل را بى هشى

هم از آن سرگين سگ داروى اوست
که بد آن او را همى معتاد و خوست

الخبيثات الخبيثين را بخوان
رو و پشت اين سخن را باز دان

ناصحان او را به عنبر يا گلاب
مى دوا سازند بهر فتح باب

مر خبيثان را نسازد طيبات
در خور و لايق نباشد اى ثقات

چون ز عطر وحى آژ گشتند و گم
بد فغانشان آه تَطَيَّرْنا بكم

رنج و بيمارى است ما رااين مقال
نيست نيكو وعظتان ما را به فال

گر بياغازيد نصحى آشكار
ما کنيم آن دم شما را سنگسار

ما به لغو و لهو فربه گشته ايم
در نصيحت خويش را نسرشته ايم

هست قوت ما دروغ و لاف و لاغ
شورش معده است ما را زين بلا غ

رنج را صد تو و افزون مى کنيد
عقل را دارو به افيون می کنيد

مردم را كنار زد، و كنار برادرش نشست و سرش را كنار گوش او آورد بگونه‌ای كه می‌خواهد رازی با برادرش بگوید. و با زیركی طوری كه مردم نبینند آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت. زیرا داروی مغز بدبوی او همین بود. چند لحظه گذشت و مرد دباغ بهوش آمد. مردم تعجب كردند وگفتند این مرد جادوگر است. در گوش این مریض افسونی خواند و او را درمان كرد.

این نوع اعتراض کردن به تدریسی که سعی می شه با اصول پیش بره منو یاد همین قصه انداخت ، این همیشه برای من سوال بوده که چطور کسی که سر کلاس ها یکی در میون حاضر می شه و توجهی به درس نداره ، آخر ترم کم کاری هاشو گردن استاد می ندازه ، و اساسا اگه استادی بد تدریس می کنه چی می شه که اعتراض ها همیشه بعد از امتحان و گاهی حتی بعد از اعلام نمرات اتفاق می یفته؟

حقیقت اینه که این فقط یه مشکل توی دانشگاه نیست ، دردیه که واقعا عذاب آور و اون اینه که آدمها اشتباهات خودشونو گردن کس دیگه ای می ندازن. شاید اگه تمام دنیا بخوان به آدم دروغ بگن ، هنوز امیدی هست اگه آدمها با خودشون صادق باشن ، اما وحشتناکه وقتی صداقت آدم ها با خودشون هم از بین بره ، و یه دروغی رو باور کرده باشن.

درسته که ما در مملکتی زندگی می کنیم که دروغ اساس و بنیادش ، اما این نباید جبهه ما رو هم عوض کنه، اگه تصور می کنیم حقی داریم که باید ازش دفاع کنیم ، چرا باید پشت حرفهای بچگانه ، بهانه های بی خود و فیلم بازی کردن مخفی بشیم؟هر چقدر هم محیط قابل اطمینان نباشه ، اما با بدی نمی شه به جنگ بدی رفت ، اگه نیت یه آدم خیر باشه ، اگه حرفی رو باور داشته باشه ، لزومی نداره نقش بازی کنه و پشت کارها و بهانه های بچگانه مخفی بشه ، چون این کار خودش بهترین دلیل برای دروغ بودن حرفش.

از دیروز که از این جریان مطلع شدم یک لحظه آروم نیستم ، حقیقت اینه که به ظاهر این موضوع به من مربوط نیست ، اما برای من زنگ خطر بزرگیه ، این بخشی از ضعف جامعه ماست چون اتفاقیه که در محیطی افتاده که باید نقطه روشن شدن افکار باشه نه مردابی برای افکار پوسیده و مرده ، این بهانه ای به سوالاتی مثل این که : آیا جامعه ای که براش نگرانیم ، جامعه ای که امید داریم کاری براش انجام بدیم ، جامعه ای که خیلی از عزیزامون فداش شدن و حتی زندگیشون از هم پاشیده ، خواستار تغییر هست؟ این سوالیه که فکر خیلی ها رو به خودش مشغول کرده ، که شاید این مملکت باید جای دباغ ها باشه . وقتی می بینیم این همه اتفاق افتاده و چه افرادی تو چه جایگاه هایی فقط به دنبال منافع شخصی و زودگذر خودشون هستن که حتی بعدها دودمان خودشونو به باد می ده در مقابل این سوالات باید چه جوابی داد؟

دانشجویی که حتی اعتراض کردن رو بلد نیست مگه قسمت کوچیکی از مشکل جامعه اس؟

تنها چیزی که باعث آرامش من می شه ، اطمینانیه که تو چشمهای آدمایی هست که مبارزه کردن ، درد کشیدن ، بدترین تجربه ها رو داشتن ؛ اما هنوز سنگرشونو ترک نکردن ، هنوز انسانیت رو باور دارن ، شاید این جواب تمام سوالات باشه که تاریخ درس بزرگی می ده به جهالت آدمها و کبک هایی که حتی با آب شدن برف هم حاضر نیستن سرشونو بالا بگیرن.

ندا

یادمان باشد ...

2010-05-12T04:26:00.000-07:00

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد ، نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد، خطی ننویسم که آزار دهد کسی را.

یادم باشد که روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نیست.

یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم.

یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم.

یادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگیرم و از آسمان درسِ پـاک زیستن.

یادم باشد سنگ خیلی تنهاست ... یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند.

یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام

نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان.

یادم باشد زندگی را دوست دارم.

یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم.

یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد.

یادم باشد معجزه قاصدکها را باور داشته باشم.

یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر کس فقط به دست دل خودش باز می شود .

یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم.

یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم.

یادم باشد از بچه ها می توان خیلی چیزها آموخت.

یادم باشد پاکی کودکیم را از دست ندهم.

یادم باشد زمان بهترین استاد است.

یادم باشد قبل از هر کار با انگشت به پیشانیم بزنم تا بعدا با مشت برفرقم نکوبم.

یادم باشد با کسی انقدر صمیمی نشوم شاید روزی دشمنم شود.

یادم باشد با کسی دشمنی نکنم شاید روزی دوستم شود.

یادم باشد قلب کسی را نشکنم.

یادم باشد زندگی ارزش غصه خوردن ندارد.

یادم باشد پلهای پشت سرم را ویران نکنم.

یادم باشد امید کسی را از او نگیرم شاید تنها چیزیست که دارد.

یادم باشد که عشق کیمیای زندگیست.

یادم باشد که آدمها همه ارزشمند اند و همه می توانند مهربان و دلسوز باشند.

یادم باشد زنده ام و اشرف مخلوقات

ندا

جای دستهای خدا

2010-05-09T20:40:00.000-07:00

این مطلب سارا تو سخت ترین روزای زندگیم برام فرستاده، تا مطمئن تر شم که چه روح بزرگی داره.

چند سال پيش ، در يک روز گرم تابستان ، پسر کوچکي با عجله لباسهايش را در آوردو خنده کنان داخل درياچه شيرجه رفت. مادرش از پنجره نگاهش مي کرد و از شادي کودکش لذت مي برد. مادر ناگهان تمساحي را ديد که به سوي پسرش شنا مي کرد. مادروحشتزده به سمت درياچه دويد و با فريادش پسرش را صدا زد . پسرش سرش را برگرداندولي ديگر دير شده بود.تمساح با يک چرخش پاهاي کودک را گرفت تا زير آب بکشد، مادر از راه رسيد و ازروي اسکله بازوي پسرش را گرفت. تمساح پسر را با قدرت مي کشيد ولي عشق مادرآنقدر زياد بود که نمي گذاشت پسر در کام تمساح رها شود.کشاورزي که در حال عبوراز آن حوالي بود ، صداي فرياد مادر را شنيد، به طرف آنها دويد و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را فراري داد.

پسر را سريع به بيمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودي پيدا کند. پاهايش با آرواره هاي تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روي بازوهايش جاي زخم ناخنهاي مادرش مانده بود.

خبرنگاري که با کودک مصاحبه مي کرد از او خواست تا جاي زخمهايش را به او نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتي زخمها را نشان داد ، سپس با غرور بازوهايش را نشان داد و گفت ،" اين زخمها را دوست دارم ، اينها خراشهاي عشق مادرم هستند."

*گاهي مثل يک کودکِ قدرشناس،خراشهاي عشق خداوند را به خودت نشان بده خواهي ديد چقدر دوست داشتني هستند*

ندا

ندا و نسا

2010-05-08T13:11:00.000-07:00

ندا و نسای عزیز

با آرزوی تنی سالم ، روحی آرام و قلبی پر عشق

تولدتون مبارک

دوستون دارم

سارا

به من گفتی...

2010-05-07T00:46:00.000-07:00

تو

به من گفتی تا که دل دریا کن، بند گیسو وا کن

سایه‌ها با رویا، بوی گل‌ها
که بوی گل، ناله مرغ شب تشنگی‌ها بر لب
پنجه‌ها در گیسو، عطر شب‌ بو
بزن غلطی اطلسی‌ها را برگ افرا در باغ رویاها
بلبلی می‌خواند سایه‌ای می‌ماند، مست و تنها ...

I want to be the breeze
playing with the curls
of your black and shining hair
and the dizzy specks of dust
oftly dancing on your skin,

می خواهم نسیم باشم
تا با زلف سیاه درخشانت بازی کنم
ومانند ذره های پریشان گرد وغبار
به ارامی بر روی پوست ت سماع کنم

I want to be your clothes
feeling the shape
of your body while you walk,
getting warm by every touch,
every friction with your curves

می خواهم چون جامه هایت
تنت را هنگام قدم زدنت احساس کنم
و با هر تماس. لمس انحنای بدنت
سرشار از گرمی عشق شوم

نگاه تو، شکوه‌ی آه تو، هرم دستان تو
گرمی جان تو، با نفس‌ها
به من گفتی تا که دل دریا کن، بند گیسو وا کن
ابر باران‌زا شب، بوی دریا
به ساحل‌ها، موج بی‌تابی را
در قدم‌های پا در وصال رویا
گردش ماهی‌ها، بوسه ماه ...

I want to be your view,
some nature made by God
where your lovely eyes can rest
to be able to reflect
such a wondrous light of love

می خواهم نگاهت باشم
که افریده خداست
جایی که چشمان عاشقت هنگام ارامش
می تواند بازتاب نور شگرف عشق باشد

آلبوم: بوی خوش وصل

با صدای:

مهسا وحدت

مایتی سام مک لین

شعر: محمدابراهیم جعفری

ندا

خدا با ما حرف می زند

2010-04-27T07:57:00.000-07:00

بعضی آدم ها تو وجودشون یه برکتی هست ، هر جا هستند خیر و شادی همراه دارند ، نه که با اومدنشون معجزه بشه ، نه با وجود اونا آدم می تونه دنیای ناراحت کننده رو تحمل کنه و امیدوار باشه به تغییر شرایط.

همه اونایی که منو می شناسن می دونن سارا واسه من از این دسته آدماس. دوستی که از لحظه ای که شناختمش همش واسم برکت بوده.تو چشای سارا همیشه یه نوری هست ، که نمی ذاره من نق بزنم ، گله کنم ، و ناامید بشم. سارا همه اون چیزیه که آدم از یه دوست می خواد حتی فراتر . این یه دینی بود رو گردنم که اگه نمی گفتم ، شرمنده خدایی می شدم که این هدیه رو بهم داده.

یه دوست دیگه ای هم دارم که هر چند دوریم از هم اما هر چند وقت یه بار حرفایی بهم می زنه که مطمئنم صدای خداست . اسمش بهار ، تو بهار به دنیا اومده و واقعا بهار. همین حالا داشتم بهش فکر می کردم ، که یه SMS برام فرستاد. جواب سوالی که مدتیه قلبم آزار می داد.

اینو این جا می نویسم امید وارم شما هم همون طوری که به من آرامش داد ، آروم کنه .

خدایا ؛

برای همسایه ای که نان مرا ربود ، نان ؛

برای دوستی که قلب مرا شکست ، مهربانی ؛

برای آنکه روح مرا آزرد ، بخشایش ؛

و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق می طلبم.

دکتر شریعتی

ندا

کاش

2010-04-19T05:39:00.000-07:00

بعضی وقتا ، یه چیزی تو ذهن آدم انقدر تکرار می شه که شکل یه جمله به خودش می گیره . چند روزه یه جمله هی تو ذهنم بود ، الان داشتم به سارا می گفتم ، گفت "خوب بقیه اش" ،منم خواستم ادامه ش بدم و یه سری جمله دیگه که تو ذهنم بود بهش اضافه کردم . شاید به نظر نصفه بیاد، اما همین حالا از ته قلبم اومده.

کاش می گفتی که می خواهی مرا،

حتی به آرامی.

صدایی از تو نشنیدم،

تمنایی،

به نجوایی،

و قلبم قصه ای نشنید،

به جز آواز تنهایی.

کاش باور داشتی ، باور شدی در من،

کاش می گفتم برایم سایه سار سبز امیدی.

خداوندا دو چشمم را بگیر از من،

   به او ده تا ببیند روی خود را از همین روزن.

   ببین همراه
ببین من دیده هایم از تو لبریز است،
   ببین چشمم از این دوری چه خونریز است،
ببین فریاد بهتم تا کجا برخواست،
بیا با تو بگویم ماجرا را راست ،

   بیا آتش گرفته شاخه های بید مجنونت.

ندا

مناجات شیرین

2010-04-18T05:02:00.000-07:00

فکر می کنم نیچه است (اگه اشتباه کردم بهم بگین) که می گه : "به جهان سوال بده ، جهان پاسخت را خواهد داد." اولین باری که این جمله رو شنیدم ، برای چند لحظه بعد نتیجشو دیدم.بنابراین همیشه منتظر جواب سرگردانی هام هستم.این شیرین ترین مناجتی بود که در عمرم خوندم ، وقتی کتاب خسرو و شیرین به دستم رسید ، قطرش که دیدم گفتم OK رفت برای دهه چهارم زندگیم ، چون هر چی حساب کردم دیدم وقتشو ندارم ، اما دیروز یه نفر یه بیتشو خوند منم با این همه کار وسوسه شدم ببینم اون قسمت مناجاتش چیه ، زیاده اما باور کنین ارزش خوندن داره ،حالا اگه اصلشو خواستین من Ebookشو دارم ، در خدمتم.

http://ganjoor.net/nezami/5ganj/khosro-shirin/sh66

ندا

توهم

2010-04-14T04:27:00.000-07:00

می خوام خوب باشم از صبح که بلند می شم تا به کار هام برسم ،می خوام خوب باشم. خیلی سخته ، نه خیلی وحشتناکه که تو یه مدتی هر روزصبح با یه امیدی بیدار شده باشی که بهت انرژی می ده، اونوقت یه روزصبح که از خواب پا می شی می بینی هی، کجای کاری تمام مدت تو توهم بودی.اصلا شاید یه کمای موقتی بوده . اطرافیانت بهت نگاه می کنن و میگن هی، خوبی؟مگه چیزی شده ؟ چرا مثل همیشه نیستی؟ هی، این فیلما چیه؟ بس کن باید مثل گذشته باشی ، لبخند می زنیو میگی عذر می خوام من چند لحظه پیش از یه برج چند طیقه پرت شدم پایین. اونوقت ته قلبت منتظر همدردی هستی که یهو می گن: خوب پس بلاخره تو هم پرت شدی ، آخی بار اولت بود؟(این دیگه اوج همدردیه) خیلی خوب پاشو ، پاشو کلی کار داریم ، بس کن دیگه چی شده مگه؟ تازه تو بار اولت، هر آدمی خلاصه یه همچین تجربه ای داره، نداشته باشه مسخره اس . همون طوری که توی سینه ات یه آتیش روشن و قلبت داره از تپش وا می سته با تعجب به خودت می گی جدی ؟ اما من هیچوقت دنبال هیچ داستانی نبودم سرم به کار خودم بود ، انگار فکرتو می خونن :بس کن این نازک نارنجی بازیارو، پاشو پاشو همه رفتن ها، تو مگه کارو زندگی نداری؟

کار و زندگی؟ آره خیلی کار دارم ، می یای خودتو جمع و جور کنی اما......

همه برنامه ریزی هات ،همه فکرات ، همه آرزوهات ، حتی تصور یه قدم زدن ساده ات ، حتی شیرینیای کوچولویی که با اشتیاق درست کرده بودی ، لواشکایی که دور از چشم بقیه مخفی کرده بودی ، آهنگایی که جدا کرده بودی تا گوش کنی ،کتابایی که با وسواس یه گوشه ای گذاشته بودی....

ای بابا تو که هنوز نشستی...

ها با منین؟ من ، من قرار بود چی کار کنم؟

ای بابا از تو خنگ تر نیست به خدا ، خوب اگه نمی دونی چی کار کنی از یکی بپرس.

بله ... ببخشید چی می شه که آدما یه دردیو که خودشون یه بار چشیدن به یکی دیگه می چشونن؟

چی می شه آدما جای آدم تصمیم می گیرن؟

چی می شه آدما کم می یارن؟

چی می شه...

این چرندیات چیه می پرسی؟ این فضولیا به تو نیومده ، همینه که هست ، پاشو برو به کارت برس.

ندا

بیداری

2010-04-14T03:16:00.000-07:00

ماییم که اصل شادی و کان غمیم

         سرمایه دادیم و نهاد ستمیم

پستیم و بلندیم و زیادیم و کمیم

        آئینه زنگ خورده و جام جمیم

                        خیام

ندا

بیداری

2010-04-12T15:50:00.000-07:00

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

ندا

بیداری

2010-04-03T20:58:00.000-07:00

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

آن چه خودداشت زبیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است

                   طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش


                   کو به تایید نظر حل معما می‌کرد

دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست

                   واندرآن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم


                گفت آن روز که این گنبد مینا می‌کرد

بی دلی در همه احوال خدا با او بود


                 او نمی‌دیدش و از دور خدایا می‌کرد

این همه شعبده خویش که می‌کرد این جا


                   سامری پیش عصا و ید بیضا می‌کرد

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند

                جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید


               دیگران هم بکنند آن چه مسیحا می‌کرد

گفتمش سلسله زلف بتان از پی چیست؟


                گفت حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد

ندا

عید شما مبارک ، دمب شما سه چارک

2010-03-17T00:10:00.000-07:00

سارا

قلب

2010-02-21T21:44:00.000-08:00

قلب من اندازه مشت منه

مشتمو براي تو وا مي کنم ،

چشم من اندازه پنجره هاست

تو رو بي پرده تماشا مي کنم.

دست من ادامه ي شاپرکاست

وقتي از شعله ي تو گّر مي گيره ،

اشک من از جنس بغض شاعراست

که هميشه بدجوري سرازيره.

حرفاتو راست و دروغ دوست دارم ،

قد شعراي فروغ دوست دارم.

يکي از ما ميتونه ابرارو سَر بِکشه

از لَجِ اين قفسا صدتا کفتر بِکشه ،

يکي از ما مي تونه تا قناري بپره

با همين ترانه ها آبرويي بخره.

حرفاتو راست و دروغ دوست دارم ،

قد شعرای فروغ دوست دارم...

شهیار قنبری

ندا

Neda

2010-02-07T04:44:00.000-08:00

I knew that I would always have a friend in you

I thank the Lord everyday for sending such a precious gift my way

For YOU I treasure more than gold

سارا

امرز نوبت منه !

2010-01-23T00:09:00.000-08:00

گاهی وقت ها بدون این که انتظار داشته باشی ، تو مسیری قرار می گیری که تجربه اش نکردی ، تو که عادت داری راهتو با اطلاعات قبلی ت چک می کنی، هر چقدر بانک اطلاعاتی تو زیر و رو می کنی هیچ نمونه مشابهی پیدا نمی شه ، این جریان تازه س انگار .

باید چی کار کنی؟

پس خودت تجربه نداری ، دو تا انتخاب داری دلتو به دریا بزنی و بگی : خلاصه یه چیزی می شه، یا سعی کنی از کسی کمک بگیری. راه اول راه آدمایی که عمریه این جوری زندگی کردن ، اما اگه تو از اون دسته باشی که یه عمر حواسش جمع دورو برش بوده و این که حتی یه پشه از محاسباتش در نرفته و تاثیر خودشو داشته، پس راه اول جوابتو نمی ده.

اگه از کسی کمک بخوای چی؟ واسه این کار اول باید سعی کنی قضیه رو توضیح بدی ، اما خنده دار این جاست که تو هیچ درکی نداری از اتفاقی که داره در وجودت می یفته ، با هیچ کدوم از پیش فرض هات یکی نیست که توضیحش بدی.

اونوقت هاج و واج می شی، مثه یه موجود سر شده ، روزا می گذرن و تو در کلنجاری که ای بابا قضیه چیه؟

قبلا چی کار می کردی؟ آره یه تجربه برای اتفاقات خارج از اراده هست، فراموش می کردی، به خودت می گفتی هی ارزششو نداره ، بسته داری آسیب می بینی ، تمومش کن. اما این جسارت می خواد، جسارتشو داری؟

احساست ی می گه نه دو تا دلیل هست: اول اینکه دیگه برای جسور بودن دیر شده ، امروز جایی وایستادی که تا زیر پات محکم نباشه نباید قدم برداری شاید زندگی افراد دیگه ای به حرکت تو بستگی داشته باشه، پس با حدس و گمان و امید واهی قدم برندار.

دوم اینکه پس کی باید تجربه کنی؟ حالا وقتش که یه پیش فرض جدید به بانک اطلاعاتیت اضافه بشه.

آخ ، فقط راه می ری و می گی آخ.

نه اینا تو پیش فرض های من نبود ، حالا نوبت خودم ، این جایگاه منه.

نوبت رقص منه ، بعد از این همه رقصیدن دنیا جلوی چشام.

باید برقصم.

همه چشم ها به منه ، آدما منتظرن ببینن من می تونم روی دنیا رو کم کنم؟

آره می تونم ، اگه خودم بشم ،

اگه نترسم از خودم، از عقایدم ، از خواسته هام،

اگه نترسم از احساسم،

من باید خودم باشم و برقصم،

آره تصمیم دارم قشنگرین رقصم اجرا کنم،

من یه قانون جدید هم دارم:

دنیا باید به ساز من برقصه!

ندا

انعکاس

2010-01-13T08:26:00.000-08:00

هر بار به مردی که بر عکس توی آبه نگاه می کنم

خنده ام می گیره ،

گرچه نباید بخندم .

چون شاید تو یه دنیای دیگه ،

یه وقت دیگه ،

تو یه شهر دیگه ،

اون درست ایستاده باشه ،

و من برعکس باشم.

شل سیلوراستاین

ندا

من و تو ...

2010-01-11T05:47:00.000-08:00

رستنی ها کم نیست

من و تو کم بودیم

خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست

من و تو کم گفتیم

مثل هذیان دم مرگ

از آغاز

چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی ها کم نیست

من و تو کم دیدیم

بی سبب از پاییز

جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست

من و تو کم چیدیم

وقت گل دادن عشق

روی دار قالی

بی سبب حتی

پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست

من و تو کم خواندیم

من و تو ساده ترین شکل سرودن را

در معبر باد

با دهانی بسته

وا ماندیم

من و تو کم بودیم

من و تو اما در میدان ها

اینک اندازه ی ما می خوانیم

ما به اندازه ی ما می بینیم

ما به اندازه ی ما می چینیم

ما به اندازه ی ما می گوییم

ما به اندازه ی ما می روییم

من و تو کم نه

که باید شب بیرحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم

من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه

که می باید باهم باشیم

من و تو حق داریم

در شب این جنبش نبض آدم باشیم

من و تو حق داریم

که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم

فرهاد

ندا

خواب در بیداری

2010-01-09T21:31:00.000-08:00

اینجا بر تخته سنگ

              پشت سرم نارنج زار

رو در رو دریا مرا می خواند

سرگردان نگاه می کنم

می آیم ، می روم .

آنگاه در میابم که

             همه چیز یکسان است و با این حال نیست !!

آسمان روشن و آبی ، کنون تلخ و ملال انگیز .

سفید پوشیده بودم با موی سیاه ،

                  اکنون سیاه جامه ام با موی سپید .

می آیم ، می روم .
                  می اندیشم که شاید خواب بوده ام .

                  می اندیشم که شاید خواب دیده ام .

                  خواب بوده ام ، خواب دیده ام .

عطر برگهای نارنج ، چون بوی تلخ خوش کندر .

                     رو در رو دریا مرا می خواند .

می اندیشم که شاید خواب دیده ام .

می اندیشم که شاید خواب بوده ام .

خواب دیده ام .

اما همه چیز یکسان است و با این حال نیست ...

آهنگ از فرهاد

ندا

وقتی...

2010-01-05T21:20:00.000-08:00

دیروز با تپلی مامان و گل پسر داداش رفته بودیم بیرون. تپلی باید عینک انتخاب می کرد رضا هم نوبت دکتر داشت. بارون شدید می یومد، منم داشتم فکر می کردم این دو تا اگه کار مهم نداشتن ،با جرثقیل هم نمی شد تو این هوا آوردشون بیرون. تپلی نازی من هی تند تند غر بارونو می زد و این که این آدما چه جوری تو این هوا اومدن بیرون ، منم که اصلا تو این دنیا نبودم انگار تو فکرای خودم غرق شده بودم. به آدما که بی خیال بارون ، چتر به دست از کنارم رد می شدن نگاه می کردم.

وقتی بارون می یاد چتر می گیری دستت ،

وقتی هوا سرده دستکش دستت می کنی ،

وقتی خیابونا پر آبن پوتین می پوشی ،

وقتی آفتاب شدیده عینک می زنی ،

وقتی می ری استخر گوش گیر و دماغ گیر داری ،

وقتی...،

وقتی دلت تنگ می شه چی کار می کنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ندا

به همین سادگی!

2010-01-05T04:54:00.000-08:00

آقا: سلام خانوم من به شما علاقه مندم.

خانم : من هم فکر می کنم به شما علاقه مندم.

                                     پس شروع کنیم؟

                                    شروع کنیم.

...:چه هوای خوبی ست خانم

...:بله درست است آقا       قدم بزنیم؟

                           قدم بزنیم.

...:من عاشق این ماشین های شیکم

...:اوه البته درخت ها زیبا ترند

                        چه تفاوت جذابی ست نه؟

                        جذاب است بله

...:چه فرصت مناسبی خانم

         موافقید کمی تند تر راه برویم؟

...:البته دویدن جالب تر است

                       پس بدویم؟

                       بدویم.

...:مثل این که مشکلی پیش آمد خانم

...:بله پایم به سنگی گیر کرد.

                        اجازه هست کمک کنم؟

                        ممنون کمک کنید.

...:چه سوز عجیبی ست این وقت روز

...:صبر کنید این شال من به شما کمک می کند

                              ایرادی ندارد خانم؟

                               با کمال میل آقا.

...:چه جالب آن قورباغه چه سریع پروانه را خورد

...:چه تلخ عمر پروانه چه سریع پایان یافت

                                 شما را ناراحت کردم؟

                                 نه اما دلم گرفت

...:پس به خورشید نگاه کنید

...:چند لحظه پیش زیر ابر بود؟

                  فکر می کنید اسم این چیست خانم؟

                  فکر می کنم امید آقا.

...:روز خوبی بود خیلی خوب

...:همچنین برای من

                         ادامه بدهیم؟

                        ادامه بدهیم.

...:خانم، تصور می کنم شما را دوست دارم

...:آقا من هم شما را دوست دارم

                         دست بدهیم؟

                          این هم دستان من.

با شادی برای ... و ...

ندا

!!!

2010-01-04T08:07:00.000-08:00

روزگار عجیبی ست ، چیزی هستی که وقتش نیست ، وقتش که رسید نیستی !انگار همه چیز به بی وقتی اش زیباست!!

ندا

تکرار ناشیانه !

2009-12-30T20:47:00.000-08:00

دیروز برای ما روز بدی بود. شاید باید بهتر گفت روز عجیبی بود. دیروز می اندیشیدم چطور ممکن است روح آزادگی بشر ، فهم ذاتی و فطری همراه هر آدمیزاد، این گونه نزول یابد. دیروز چند لحظه خواستم زشت ترین و ناروا ترین کلماتی که در عمرم شنیده ام نثار این جهل و نابینایی کنم. از این نابینایان به خواب رفته بپرسم از چه دفاع می کنید؟ برای که این گونه جامه می درید؟ یک لحظه دوست داشتم از تمام کائنات عذابی چون عذاب عاد و ثمود برایشان بخواهم ، اما عقل تنها یک جواب داشت ؛ یعنی عذابی از این همه جهل بالاتر هست؟ آیا هیچ درد ظاهری جای نا فهمی و کج فهمی این نابینایان را خواهد گرفت؟ یاد یک بیت حافظ افتادم که می گفت:

پس از این هر چه رسید از بدو خوب ای حافظ

غم مخور ،شاد مشو چون که جهان در گذر است

به راستی جهان در گذر است و هر که از این وقایع شاد یا غمگین باشد در اشتباه. در تاریخ خوانده ایم که معاویه، از سران حکومتی ، که آن روز حکومت اسلامی می نامیدند و خود امیرالمومنین آن بود در جنگ صفین چگونه از عجز به دستور عمروعاص قرآن به نیزه زد. امروز این جاهلان همان کار را به طرز ابتدایی تری تکرار کرده اند و عاقبت آن اتفاقات و پایان مضحک آن حکومت جهل را فراموش کرده اند. یا کمی نزدیک تر هیچ کس سناریوی شعبان بی مخ را در زمان حکومت به ظاهر مترقی ایران فراموش نکرده.

کمی که به این جامعه بی خبر بیمار بنگریم، به واقعیتی می رسیم که هر کودک کنجکاو و صادقی درک می کند. امروز جامعه ای که خود را طرفدار مرد یکتا پرستی می داند که یک روز تمام موقعیت و اموالش را فدای اعتقاد یگانه پرستی اش کرد ، همه چیز می پرستند جز آن معبود یگانه را.

امروز این جاهلان عکس پرست و پرچم پرست و آدم پرست شده اند. به یاد مردی جامه می درند و بر سر می زنند که جدش فریاد آزادی از هر ولایتی سر داد. امروز عاشورای واقعی و شمر زمان را فراموش کرده اند ، از یاد برده اند که چگونه بی گناه ترین ها به جرم آزادی خواهی در روز روشن به آغوش مرگ رفتند و گناه کار ترین ها با ردای زهد دروغین پشت جهل اینان پنهان شدند.

امروز خانواده های داغ دیده فریاد آیا کسی برای یاری هست سر داده اند و اینان هنوز پی داستان هزار سال پیشند. نمی توان غمگین بود تاریخ برای هر چیز زشت و نامربوط به نظام جهان ، پاسخ کوبنده و عجیبی داشته ، این ها که امروز سوار اسب مرادند فردا ، وقتی ردای قرون وسطی یشان به زمین خورد و واقعیت ننگین کارهاشان بر ملا شد روسیاه ترین ها خواهند بود. عجیب و مضحک این است که تاریخ را فراموش کرده اند. این داستان داستان امروز نیست ، سال ها پیش مولانا فریاد زد :

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید.

ندا

منشور رسانه!!!!!!!!

2009-12-01T03:42:00.000-08:00

كتاب «منشور رسانه»، مجموعه بيانات امام خميني(ره) و مقام معظم رهبري درباره رسانه ملي، امروز(سه‌شنبه) با حضور رييس سازمان صدا و سيما در سالن همايش‌هاي صدا و سيما رونمايي مي‌شود.مجيد شمسه، مدير روابط عمومي انتشارات سروش، ضمن بيان اين مطلب تصريح كرد: مراسم رونمايي از اين كتاب در جريان برگزاري نشست مشترك دكتر عزت‌الله ضرغامي، رييس سازمان صدا و سيما با معاونان صدا و سيما و مديران شبكه‌هاي استاني برگزار مي‌شود.

چقدر قشنگ می گه شاعر شیرین سخن که: گل بود به سبزه نیز آراسته شد ، منشور نداشتیم این وضعمون بود وای به حال حالا که منشور دار هم شدیم. حالا معدود دوستانی که کمی کله هاشون بوی قرمه سبزی می داد، کلی توجیه اخلاقی می شن، و باید به شغل شریف و در خور غاز چرانی مشغول بشن.

اما ما همچنان بر اعتقاد خودمون هستیم که:

آهای کبک ها
لازم نیست سراز برف بیرون آرید،

بهار آمدنی ست،

برف آب شدنی ست.

آهای کبک ها

چه نسبت دیرینه ای یافته اید با ذغال

برف آب شدنی ست

سیاهی ماندنی ست.

اما خودمونیم ها چه ژانگولرهایی که ندیدیم این روزها!!!

ندا

همراه

2009-11-28T02:57:00.000-08:00

این کیست گشوده خوشتر از صبح

پیشانی بیکرانه در من

وین چیست که می زند پر و بال

همراه غم شبانه در من

از شوق کدام گل شکفته است

این باغ پر از جوانه در من

وز شور کدام باده افتد

این گریه بی بهانه در من

جادوی کدام نغمه ساز است

افروخته این ترانه در من

فریاد هزار بلبل مست

پیوسته کشد زبانه در من

ای همره جاودانه بیدار

چون جوش شرابخانه در من!

تنها تو بخواه تا بماند

این آتش جاودانه در من.

فریدون مشیری

ندا

مورچگان را چو بود اتفاق...

2009-11-07T06:27:00.000-08:00

ماه رمضون امسال بعد از مدت ها فرصت مناسبی پیدا کردم تا یه مجموعه از سخنرانی های یه بزرگی که خیلی دوسش دارم گوش کنم. با اشتیاق هر شب یه ساعت از سخنرانی های اون عزیز گوش می کردم. اما این وسط با یه تیر دو نشون زدم ، گفتم به جای این که مثل مرده ها هدست به گوش یه گوشه ای بشینم ، چقدر خوبه که تو حیاط خونه پیاده روی کنم. جدا ایده جالبی بود ، کلی هم نتیجه داد. اما دو سه شب که پیاده روی می کردم، با وجود این که هد ست تو گوشم بود،از یه قسمت باغچه صدا های عجیب و غریبی می شنیدم. چون پیاده روی های من شب بود و عمدتا همه جا سکوت ، این صدا عجیب واضح و روشن بود. من که عادت داشتم همه ی چراغ ها رو خاموش می کردم و با قدم های بلند دور حیاط می چرخیدم، بعد از چند شب بی توجهی بالاخره یک شب از فرط کنجکاوی تمام چراغا رو روشن کردم تا ببینم اون سمت باغچه چه خبره؟ فکر می کنین چی دیدم؟ یه موش با پدر مادر(اصطلاح : یعنی گنده) دم درازکه ظاهرا هر شب می یومده تو باغچه و نون خشکایی که مامان واسه پرنده ها می ریخته نوش جان می کرده. نمی تونستم به کسی بگم چون هم آرامش خونه بهم می خورد و این پروژه ای می شد واسه خودش ، هم مامان و گل پسر داداش حتما یه بلایی سر موش بیچاره می آوردن. یکی دو شب قبل از شروع پیاده روی ، موش سمج رو یه طوری فراریش می دادم، اما بعد از چند شب تصمیم گرفتم بی خیالش شم.

اما نکته جالب این جاست که من عجیب نسبت به این جونده موزی حساسم یا بهتر بگم ازش می ترسم، واسه همین هر شب تو دورام وقتی به اون قسمتی که موش بود می رسیدم، قلبم شروع به زدن می کرد و پام تند می شد. خلاصه داستانی داشتم واسه خودم. اما خیلی زود متوجه شدم که حس اونم نسبت به من همین ، چون وقتی به جایی که بود، نزدیک می شدم، سریع جا به جا می شد و انگار گارد می گرفت. دیگه مدتی تمام روز هم حواسم به این موش و رفتار خودم بود و واقعا درس عجیبی از این قضیه گرفتم.به خودم می گفتم من از ته قلبم ازش می ترسم و اون هیچی نمی دونه و گول بزرگی و هیبت منو می خوره غافل از این که اگه یه شب اراده می کرد و می خواست به من حمله کنه بدون توجه به ساعت و آسایش بقیه فقط جیغ می کشیدم و در می رفتم.(اصلا خنده دار نیست من در عوض از سوسک نمی ترسم.)

این فکر خیلی برام جذاب شد، یاد مردم افتادم. بعضی از ما از استبداد و ستم می ترسیم و فکر میکنیم به خاطر هیبتش چقدر قدرتمند ، اما وقتی با قضیه خودم و موشه مقایسه اش می کنم می بینم استبداد چون تنهاست همیشه از مردم می ترسه، شاید اگه مردم ترس کنار بزنن و دلشون به دریا بزنن با یه ریسک به جا ریشه استبداد و دیکتاتوری رو بخشکونن.

اما اگه روند بین من و موشه بشه و رفتار ما که جفتمون صداشو در نیاورد و بی خیال اون یکی شد ، چه سرنوشت بدی رقم می خوره واسه همه. چون اونوقت بلایی که سر موش اومد سر ما هم می یاد. آخه بالاخره مامان قضیه موش فهمید ، خوشبختانه نکشتش اما یه طوری فراریش داد که بره پشت سرشم نگاه نکنه.

نکنه حال و روز ما هم مثه موش بشه و با بی خیال شدن اجازه بدیم یه قدرت بزرگتر بیاد و همین چیزای ناچیزی ام که داریم ازمون بگیره. به هر حال دست روی دست گذاشتن یعنی به استقبال تباهی رفتن، اگه فکر می کنی یه جریانی درسته بی خیال نباش و دنبالش برو و اگه مطمئنی غلط ، خوب اصلاحش کن و بهش جهت درست بده. زنده بودن یعنی تاثیر گذاشتن.البته بی گدار به آب زدن هم درست نیست و باید آهسته و پیوسته و با اتحاد پیش رفت.

و در آخر شاعر می گه :
مورچگانگان را چو بود اتفاق
شیر ژیان را بدرانند پوست.

ندا

آغاز

2009-11-02T03:06:00.000-08:00

هوالمحبوب

دکارت می گه من فکر می کنم ، پس هستم. من امروز می گم من می نویسم پس هستم . چقدر آغاز دلچسب و دلنشین می شه، وقتی در قلبت دنیایی از برنامه و ایده داشته باشی. چقدر جذابه که تو جایی برای این که خودت باشی داشته باشی بدون این که از کسی بترسی یا خجالت بکشی. یه جایی دور از تظاهر، دور از ریا. آدما همیشه دوست دارند تو اون طور باشی که اونا می خوان ولی اگه بدونن خود وجود واقعی تو چه هدیه ها که براشون نداره و اگه تو رو به حال خودت بذارن چه قدر اعجاب آور می شی، شاید رویه شونو عوض کنن . کاش همه یاد بگیریم به دور از زمان و مکان و آدما خودمون باشیم ، با همه عیب ها و نقص ها، همه نیاز ها و کمبود ها؛ تا با تک تک سلول هامون آدم بودن رو تجربه کنیم، اونوقت ما برای خودمون تو ذهنمون یه موجود عجیب نیستیم ساده ساده یه آدمیم که می تونه اشتباه کنه ، دست گل به آب بده ، اما دوباره از زمین پا شه و سعی کنه آدم باشه.

فریدون مشیری بودن رو توی چیز دیگه ای دیده :

جام دریا از شراب بوسه خورشید لبریز است،

جنگل شب تا سحر تن شسته در باران،

خیال انگیز!

ما به قدر جام چشمان خود از افسون این خمخانه سرمستیم،

در من این احساس :

مهر می ورزیم،

پس هستیم.

ندا